ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு ஒரு நேர்மையான விவசாயி. ஒரு நாள், கிராமத்திற்குப் புதியதாக வந்த ஒரு முதியவர், தாகத்தால் தவித்துக் கொண்டே கதிரின் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருந்தார். கதிர் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். 'அம்மா, அவருக்குத் தண்ணீர் கொடுக்கலாமா?' என்று கேட்டான். ஆனால் அவன் அம்மா, 'இப்போது மழை வரப்போகிறது, வேலையை முடித்துவிட்டு பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார். கதிர் அந்தத் தருணத்தைத் தள்ளிப்போட நினைத்தான். ஆனால், அவன் தந்தை சோமு, 'கதிர், நற்பணிகளை நாளை என்று தள்ளிப்போடக்கூடாது. அது நம்மைத் தேடி வரும் ஒரு நண்பனைப் போன்றது' என்று கூறி, உடனே சென்று அந்த முதியவருக்குத் தண்ணீர் மற்றும் உணவு வழங்கினார்.
சில ஆண்டுகள் கடந்தன. சோமு உடல்நலமில்லாமல் படுக்கையில் கிடந்தார். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய இயற்கைச் சீற்றம் ஏற்பட்டது. அப்போது, அன்று சோமு உதவிய அந்த முதியவர், இப்போது ஒரு பெரிய மருத்துவமனையின் அதிபதியாகத் திரும்பினார். அவர் சோமுவின் குடும்பத்தைக் கண்டெடுத்து, அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து மருத்துவ உதவிகளையும் தந்து, சோமுவின் உயிரைக் காப்பாற்றினார். அன்று சோமு செய்த அந்தச் சிறு உதவியும், தள்ளிப்போடாமல் செய்த அந்தத் தர்மமும், இன்று அவருக்குப் பெரும் துணையாக நின்றது.
கதிர் இப்போது வளர்ந்துவிட்டான். அவன் தன் மகனிடம் சொன்னான், 'தர்மம் என்பது நாம் செய்யும் உதவி மட்டுமல்ல, அது நாம் செய்தபோது நம்முடன் இருக்கும் ஒரு நிழல். அது நம் வாழ்வின் கடைசித் தருணத்திலும் நம்மை விட்டுப் பிரியாது.'
