ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകനും ഭാര്യ മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് ചെറിയൊരു കൃഷിഭൂമിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, മാധവൻ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് പറിച്ച പച്ചക്കറികൾ ഉപയോഗിച്ച് വളരെ രുചികരമായ ഒരു ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്തു. ആ ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണം വീടാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടത്. മാധവൻ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, വിശന്നു തളർന്ന ഒരു വഴിപോക്കനെ കണ്ടു. മാധവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം തോന്നി. 'നമുക്ക് ഇന്ന് കഴിക്കാൻ ഉള്ളത് വളരെ കുറവാണ്, ഇത് പങ്കുവെച്ചാൽ നമുക്ക് വിശക്കില്ലേ?' എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.
മീര അവന്റെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, നമ്മൾ അമൃത് കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ പോലും, വിശക്കുന്ന ഒരു അതിഥിയെ പുറത്തുനിർത്തുന്നത് തെറ്റാണ്. നമ്മുടെ പക്കലുള്ളത് മറ്റുള്ളവർക്കും നൽകുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം.'
മാധവൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ ഉടൻ തന്നെ ആ വഴിപോക്കനെ സ്നേഹത്തോടെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവന് വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം നൽകി. ആ മനുഷ്യൻ സന്തോഷത്തോടെ മടങ്ങിയപ്പോൾ, മാധവനും മീരയ്ക്കും ലഭിച്ച സംതൃപ്തി ആ ഭക്ഷണത്തേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. പങ്കുവെച്ചു കഴിക്കുന്നതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ രുചി എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
