ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி தன் மனைவி நிலாவுடன் வசித்து வந்தான். அவர்களுக்கு ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. ஒரு நாள் மாலை, மாறன் தன் தோட்டத்திலிருந்து பறித்த புதிய காய்கறிகளைக் கொண்டு ஒரு சுவையான உணவு சமைத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த உணவின் மணம் வீடு முழுவதும் பரவியது. அப்போது, கதவு தட்டப்பட்டது. மாறன் பார்த்தபோது, தூரத்திலிருந்து வந்த ஒரு வழிப்போக்கன் பசியோடு நின்றிருந்தான்.
மாறனின் மனதிற்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் ஏற்பட்டது. 'இன்று நமக்குக் கிடைப்பது மிகக் குறைவு, இதை நாம் மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டால் போதுமானதாக இருக்கும்' என்று நினைத்தான். ஆனால், நிலா அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். அவள் மெதுவாக, 'மாறன், நம்மிடம் இருக்கும் உணவு எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், ஒரு பசியுள்ளவரைத் திருப்பி அனுப்புவது மிகப்பெரிய தவறு. அந்த உணவை நாம் மட்டும் ரசித்துக் கொண்டிருப்பது, அமிர்தத்தையே நாம் தனியாகக் குடிப்பது போன்றது' என்று கூறினாள்.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் உடனே அந்த வழிப்போக்கரை அன்போடு வீட்டிற்குள் அழைத்தான். அவனுக்குப் போதிய உணவளித்து, அன்போடு உபசரித்தான். அந்த மனிதன் திருப்தியோடு சென்றபோது, மாறன் மற்றும் நிலா உணர்ந்த மகிழ்ச்சி, அவர்கள் சாப்பிட்ட உணவை விட பல மடங்கு இனிமையாக இருந்தது. அன்று அவர்கள் உணர்ந்தது, பகிர்ந்து உண்ணும் உணவே உண்மையான சுவை என்பதை.
