ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ കവഞ്ചി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവൾക്ക് മധുരപലഹാരങ്ങൾ എന്നാൽ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവളുടെ അച്ഛൻ മാധവൻ ഒരു വലിയ ആഘോഷത്തിനായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരു പ്ലേറ്റിൽ നിറയെ മധുരപലഹാരങ്ങൾ വെച്ച് കവഞ്ചിയോട് പറഞ്ഞു, "മോളേ, വൈകുന്നേരം ആഘോഷം കഴിയുന്നത് വരെ ഇവ തൊടരുത്. നീ ഇത് നിയന്ത്രിച്ചാൽ നിനക്ക് ഒരു വലിയ സമ്മാനം തരാം."
കവഞ്ചിയുടെ മനസ്സ് ആ മധുരത്തിന്റെ മണം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുനിന്നു. "ഒറ്റത്തവണ മാത്രം കഴിച്ചാൽ എന്താ? ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ" എന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. ആ നിമിഷം അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പ്ലേറ്റിലെ മധുരപലഹാരങ്ങൾ മുഴുവൻ കഴിച്ചുതീർത്തു. അച്ഛൻ വന്നപ്പോൾ കവഞ്ചിയുടെ മുഖത്ത് വിഷമം നിറഞ്ഞു. അച്ഛൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല, പക്ഷേ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു, "നിനക്ക് നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ, അതുകൊണ്ട് നിനക്കുള്ള സമ്മാനം ഇപ്പോൾ നൽകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല."
കവഞ്ചിക്ക് വലിയ സങ്കടം തോന്നി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു സാഹചര്യം ഉണ്ടായി. അവളുടെ കൂട്ടുകാരൻ അർജുൻ കളിക്കിടയിൽ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിപ്പാട്ടം തകർത്തു കളഞ്ഞു. കവഞ്ചിക്ക് വലിയ ദേഷ്യം വന്നു. അവൾ അർജുനോട് ചീത്ത പറയാൻ തുനിഞ്ഞു, പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല, പകരം ശാന്തമായി ഇരുന്നു. അവളുടെ ഈ മാറ്റം കണ്ട് മാധവൻ അവൾക്ക് ഒരു പുതിയ പുസ്തകം സമ്മാനമായി നൽകി. സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ ഗുണമാണെന്ന് അവൾ അന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
