ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவஞ்சி என்ற சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குப் பிடித்தமான விஷயம் என்றால், தன் நண்பர்களுடன் விளையாடுவது மற்றும் இனிப்புகள் சாப்பிடுவது. ஒரு நாள், அவளது தந்தை ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். அவர் கவஞ்சியிடம், "கவஞ்சி, இந்தத் தட்டில் இருக்கும் இனிப்புகளைத்touch செய்யாமல் இருந்தால், மாலையில் உனக்கு ஒரு பெரிய பரிசு தருவேன்" என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
கவஞ்சிக்கு அந்த இனிப்புகளைப் பார்த்ததும் ஆசை தாளவில்லை. அவளது மனம், "ஒரே ஒரு முறை மட்டும் சுவைத்துப் பார்த்தால் என்ன? யாருக்கும் தெரியாது" என்று சொல்லத் தொடங்கியது. அவளது உள்ளுணர்வு அவளைத் தடுத்தது, ஆனால் ஆசை அவளைத் தூண்டியது. ஒரு நிமிடம் அவள் தன் ஆசையைக் கட்டுப்படுத்தினால் போதும் என்று நினைத்தாள். ஆனால், அந்தத் தருணத்தில் அவள் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, தட்டில் இருந்த எல்லா இனிப்புகளையும் சாப்பிட்டுவிட்டாள்.
சிறிது நேரத்தில் அவளது தந்தை அறைக்குள் வந்தார். கவஞ்சியின் முகம் பாவமாக இருந்தது, ஆனால் அவளது செயல்கள் உண்மையைச் சொல்லின. அவளது தந்தை கோபப்படவில்லை, ஆனால் மிகவும் வருத்தப்பட்டார். "கவஞ்சி, நீ உன் ஆசையைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியாமல் போனதால், உனக்காக வைத்திருந்த அந்தப் பெரிய பரிசை என்னால் இப்போது கொடுக்க முடியாது" என்றார். கவஞ்சி அழுதாள். அந்தத் தருணத்தில் அவளுக்குப் புரிந்தது, ஒரு சிறிய ஆசைக்காகத் தன் ஒழுக்கத்தைக் கைவிட்டதால் தான் இவ்வளவு பெரிய இழப்பைச் சந்திக்கிறாள் என்று.
சில நாட்கள் கழித்து, கவஞ்சி ஒரு சிறிய சவாலைச் சந்தித்தாள். அவளது நண்பன் ஒருவன் அவளது பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். அவளுக்குப் பயங்கரக் கோபம் வந்தது. கவஞ்சி கத்தத் தொடங்கினாள், ஆனால் சட்டென்று நிறுத்தினாள். "இப்போது நான் கோபப்பட்டால், நான் மீண்டும் பழைய கவஞ்சியாக மாறிவிடுவேன்" என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள். அவள் அமைதியாக இருந்தாள். அவளது இந்தத் தன்னடக்கம் அவளது பெற்றோரை மிகவும் மகிழ்ச்சிப்படுத்தியது. அவர்கள் அவளுக்குப் பிடித்தமான ஒரு அழகான புத்தகம் பரிசாகக் கொடுத்தனர். கவஞ்சி இப்போது புரிந்துவிட்டாள்: தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்திக் கொள்வதே ஒருவனை உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும்.
