മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തച്ഛനും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു വേനൽക്കാലത്ത് ആ ഗ്രാമം കടുത്ത വരൾച്ച നേരിട്ടു. കിണറുകളും കുളങ്ങളും വറ്റിപ്പോയി. മാധവൻ വിഷമത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാധവൻ ചോദിച്ചു, 'മുത്തച്ഛാ, മേഘങ്ങൾ മഴ പെയ്യിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? അവർക്ക് തിരികെ ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ?'
മുത്തച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, മേഘങ്ങളെ നോക്കൂ. അവ ഭൂമിക്ക് ജീവൻ നൽകാൻ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ മഴയ്ക്ക് പകരമായി മേഘങ്ങൾ ലോകത്തോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കാറുണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ. അവർ തങ്ങളുടെ കടമ ചെയ്യുന്നു, ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ.'
മുത്തച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ മാധവനെ സ്വാധീനിച്ചു. അവൻ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ തുക ഉപയോഗിച്ച് പക്ഷികൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും കുടിക്കാൻ കുറച്ച് പാത്രങ്ങൾ വാങ്ങി വെച്ചു. ആരും തന്നെ പുകഴ്ത്തണമെന്നോ എന്തെങ്കിലും തിരികെ നൽകണമെന്നോ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മഴ പെയ്തു, ഗ്രാമം വീണ്ടും പച്ചപ്പണിഞ്ഞു. മറ്റൊരാളിൽ നിന്നും ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സഹായിക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷമെന്ന് മാധവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
