ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஏரி இருந்தது. ஒரு கோடை காலத்தில், ஊரே வறண்டு போனது. ஏரிக்கும் ஆற்றுக்கும் நீர் இல்லாமல் மக்கள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டார்கள். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்து வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது கதிர் கேட்டான், 'தாத்தா, மழை பெய்யவில்லையே, நாம் என்ன செய்வது?'
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'கதிர், மேகங்களைப் பார். அவை வானத்திலிருந்து மழையைத் தருகின்றன. ஆனால், அந்த மழை பெய்த பிறகு, அந்த மேகங்களிடம் இருந்து யாராவது ஒரு காசு அல்லது ஒரு பொருளைக் கேட்டதுண்டா? இல்லை அல்லவா? மேகங்கள் தங்களின் கடமையைச் செய்கின்றன, எதையும் எதிர்பார்க்காமல்.'
அடுத்த நாள், கதிர் தனது சிறு சேமிப்பில் இருந்த சில பணத்தை எடுத்து, ஊரில் தாகத்தால் தவிக்கும் பறவைகளுக்கும் விலங்குகளுக்கும் தண்ணீர் வைக்க ஒரு சிறிய பாத்திரத்தை வாங்கினான். அவன் இதைச் செய்தபோது, யாராவது வந்து அவனுக்குப் புகழ் சொல்வார்கள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் செய்த உதவி தன்னிச்சையானது. சில நாட்களில் மழை பெய்தது, கிராமம் மீண்டும் பசுமையானது. கதிர் தான் செய்த உதவியை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடைந்தான், ஆனால் எதற்கும் கைம்மாறு எதிர்பார்க்கவில்லை.
