ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് രവി എന്ന കർഷകനും താമസിച്ചിരുന്നു. രവി വളരെ ദയാലുവായ ഒരാളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, രവി തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന സമ്പാദ്യമെല്ലാം അടങ്ങിയ ഒരു ബാഗ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അർജുൻ വിഷമത്തോടെ ചോദിച്ചു, 'അച്ഛാ, ഇനി നമ്മൾ എന്തുചെയ്യും?'
രവി ശാന്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു, 'മകനേ, പണം എന്നത് വെറുമൊരു വസ്തുവാണ്. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മൾ നൽകുന്ന സഹായമാണ് നമ്മളെ ഈ ലോകത്ത് നിലനിർത്തുന്നത്.' കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തങ്ങൾ കഷ്ടപ്പാടിലാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, രവി തന്റെ അയൽവാസിയായ വൃദ്ധയായ മീരയെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. അവരുടെ വീടിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്താനും അവർക്ക് ഭക്ഷണമെത്തിക്കാനും രവി തയ്യാറായി.
അർജുന് ഇത് മനസ്സിലായില്ല. 'അച്ഛാ, നമുക്ക് പോലും കുറവാണ്, പിന്നെന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?' അവൻ ചോദിച്ചു. രവി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയാത്തവൻ ജീവിച്ചിരുന്നാലും മരിച്ചവന് തുല്യനാണ്. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകരിക്കുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത്.' കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, രവി ചെയ്ത നന്മകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിന് വലിയൊരു തണലായി മാറി. ഗ്രാമവാസികൾ എല്ലാവരും രവിയെയും അർജുനെയും സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
