ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தந்தை சோமுவும் வாழ்ந்து வந்தனர். சோமு அந்த ஊரில் ஒரு சிறந்த விவசாயி. கதிர் எப்போதும் தன் தந்தையைப் பார்த்து வியந்து பார்ப்பான். ஒரு நாள், சோமு ஒரு பெரிய பணப்பையைத் தொலைத்துவிட்டார். அதில் அவர் பல மாதங்களாகச் சேமித்த பணம் இருந்தது. கதிர் வருத்தத்துடன், 'அப்பா, இப்போது நாம் என்ன செய்வோம்?' என்று கேட்டான்.
சோமு புன்னகைத்துவிட்டு, 'கதிர், பணம் என்பது ஒரு பொருள் மட்டுமே. ஆனால், நாம் மற்றவர்களுக்குச் செய்யும் உதவியும், நாம் காட்டும் கருணையும் தான் நம்மை இந்த உலகில் நிலைக்கச் செய்யும்' என்றார். அடுத்த நாள், சோமு ஒரு ஏழை விவசாயிக்குத் தன் நிலத்தின் ஒரு பகுதியைத் தானமாக வழங்கினார், ஏனெனில் அந்த விவசாயி வறுமையால் வாடிக்கொண்டிருந்தார். கதிர் இதைப் பார்த்து வியந்தான். 'அப்பா, நம்மிடம் பணம் குறைவாக இருக்கும்போது ஏன் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டான்.
சோமு மென்மையாகச் சொன்னார், 'நாம் பிறருக்குத் தேவையானதைச் செய்யாமல், வெறும் உணவிற்காக மட்டும் வாழ்ந்தால், நாம் உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்தவர்களுக்குச் சமம். பிறருக்குத் துணையாக இருப்பதே உண்மையான வாழ்க்கை.' சில காலத்திற்குப் பிறகு, சோமுவின் இந்தச் செயல் ஊர் முழுவதும் பரவியது. அந்த ஏழை விவசாயியும், ஊர் மக்களும் சோமுவின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தனர். சோமுவின் அன்பு அவரை என்றும் வாழ வைத்தது.
