മാധവൻ എന്ന കർഷകൻ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ വളരെ കഠിനാധ്വാനിയായിരുന്നു. ഭാവിയിൽ ഒരു നല്ല വീട് പണിയണമെന്ന വലിയ സ്വപ്നം അവനുണ്ടായിരുന്നു. അതിനായി അവൻ ഓരോ ദിവസവും കിട്ടുന്ന ചെറിയ തുകകൾ ഒരു കുടുക്കയിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം കച്ചവടം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന വഴിയിൽ, വഴിയരികിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനെ മാധവൻ കണ്ടു. വിശപ്പ് കാരണം ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ കുഴിഞ്ഞിരുന്നു, അദ്ദേഹം വളരെ അവശനായിരുന്നു.
മാധവന്റെ കയ്യിൽ തന്റെ വീടിനായി കരുതിവെച്ച പണം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം അവൻ ആലോചിച്ചു. 'ഈ പണം എന്റെ വീടിന് വേണം' എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ വൃദ്ധന്റെ അവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ മാധവന്റെ മനസ്സ് മാറി. 'എന്റെ വീട് നാളെ പണിയാം, എന്നാൽ ഈ മനുഷ്യന്റെ വിശപ്പ് ഇന്ന് തീർക്കണം' എന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവൻ ഉടനെ അടുത്തുള്ള കടയിൽ പോയി നല്ലൊരു ഭക്ഷണം വാങ്ങി ആ വൃദ്ധന് നൽകി. ആ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ ആശ്വാസം കണ്ടപ്പോൾ മാധവന് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. പണം ഒരു കുടുക്കയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സമ്പാദ്യമാണ് പട്ടിണി കിടക്കുന്നവർക്ക് നൽകുന്ന അന്നം എന്ന് അവൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
