ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனிடம் இருந்த பணம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. ஒரு நாள், மாறன் தனது உழைப்பால் கிடைத்த ஒரு சிறிய தொகையைச் சேமித்து வைத்து, எதிர்காலத்திற்காக ஒரு பெரிய வீடு கட்ட வேண்டும் என்று கனவு கண்டான். அவன் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சில காசுகளை ஒரு உண்டியலில் சேர்த்து வந்தான்.
ஒரு மாலை நேரத்தில், மாறன் சந்தைக்குச் சென்று திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது வழியில் ஒரு சிறிய குடிசைக்கு அருகில் ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்தான். அந்த முதியவர் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தார், பசியால் அவர் கண்கள் சொருகியிருந்தன. அவரிடம் ஒருவேளை உணவு கூட இல்லை.
மாறன் தனது பையில் இருந்த பணத்தைப் பார்த்தான். அந்தப் பணம் அவனது கனவு வீட்டிற்கான சேமிப்பு. ஒரு நிமிடம் அவன் தயங்கினான். ஆனால், அந்த முதியவரின் முகத்தைப் பார்த்தபோது அவனது மனம் மாறியது. 'இந்தச் சேமிப்பு நாளை உதவும், ஆனால் இந்த மனிதரின் பசி இன்று அவரைப் பறித்துவிடும்' என்று நினைத்தான். மாறன் உடனே அருகில் இருந்த உணவகத்திற்குச் சென்று, ஒரு முழுமையான உணவை வாங்கி வந்து அந்த முதியவருக்குக் கொடுத்தான்.
முதியவர் அந்த உணவை உண்டு புத்துணர்ச்சி பெற்றபோது, அவர் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் திருப்தி மாறனைப் பெரும் மகிழ்ச்சி அடையச் செய்தது. அன்று மாறன் தனது உண்டியலில் சேமித்த பணத்தைப் பயன்படுத்தவில்லை. ஆனால், அன்று அவன் செய்த அந்த உதவி, அவனது மனதிற்கு ஒரு மிகப்பெரிய நிம்மதியையும், ஒருபோதும் அழியாத ஒரு செல்வத்தையும் கொடுத்தது. அவன் உணர்ந்தான், பணத்தைச் சேமிப்பதை விட, பசியால் வாடுபவர்களுக்கு உதவுவதே உண்மையான செல்வம்.
