ശാന്തമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ അർജുൻ എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. വലിയ കൃഷിയിടങ്ങളും കന്നുകാലികളുമുള്ള സമൃദ്ധമായ ജീവിതമായിരുന്നു അവന്റേത്. എങ്കിലും, തന്റെ സമ്പത്തിനോടുള്ള ആളുകളുടെ സ്നേഹമാണോ അതോ തന്നോടുള്ള സ്നേഹമാണോ എന്നൊരു സംശയം അവന് എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആ നാട്ടിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. മഴ പെയ്തില്ല, കൃഷികൾ നശിച്ചുപോയി. അർജുന്റെ സമ്പാദ്യങ്ങൾ തീർന്നുതുടങ്ങി. തനിയെ ഈ പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടാൻ കഴിയുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ചിന്ത അവനെ തളർത്തി.
ആ സമയത്താണ് അവന്റെ സഹോദരനായ രവിയും മറ്റ് ബന്ധുക്കളും അവനെ തേടിയെത്തിയത്. അവർ അർജുന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒന്നും ചോദിക്കാനല്ല വന്നത്, മറിച്ച് അവനെ സഹായിക്കാനാണ് വന്നത്. 'അർജുൻ, നീ തനിച്ചല്ല, ഞങ്ങളുണ്ട് കൂടെ' എന്ന് അവർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അവരുടെ സ്നേഹവും പിന്തുണയും അർജുന് വലിയ കരുത്തായി. ബന്ധുക്കളെല്ലാം ചേർന്ന് പുതിയ രീതിയിൽ കിണറുകൾ കുഴിച്ചെടുക്കാനും കൃഷി വീണ്ടും തുടങ്ങാനും അവനെ സഹായിച്ചു. എല്ലാവരും ഒത്തൊരുമയോടെ പ്രവർത്തിച്ചതുകൊണ്ട് അർജുന്റെ കൃഷി വീണ്ടും സമൃദ്ധമായി. പഴയതിനേക്കാൾ വലിയ സമ്പത്ത് അവന് ലഭിച്ചു. പണത്തേക്കാൾ വലിയ സമ്പത്ത് തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാറാത്ത സ്നേഹമാണെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
