ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலங்களும் மாடுகளும் இருந்தன. ஆனால், மாறன் எப்போதும் ஒரு கவலையில் இருந்தான். அவன் சம்பாதிக்கும் பணம் மற்றும் செல்வம் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தாலும், அவனது உறவினர்கள் அவனோடு எப்போதும் அன்பாக இருக்கிறார்களா என்ற சந்தேகம் அவனுக்குள் இருந்தது.
ஒருமுறை கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஆறுகள் வற்றிவிட்டன, பயிர்கள் காய்ந்து போயின. மாறனின் சேமிப்பு மெல்ல மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. அவன் பயந்துபோய், தன் பணத்தை வைத்து மட்டும் பிழைத்துவிடலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் அவனது விளைச்சல் முற்றிலும் நின்றது. அவன் தனிமையில் வாடினான்.
அப்போதுதான் அவனது தம்பி கதிர் மற்றும் அவனது குடும்பத்தினர் அவனிடம் வந்தனர். அவர்கள் மாறனிடம், 'அண்ணா, கவலைப்படாதே. நம்மிடம் இருக்கும் சிறு தானியங்களையும், நீர் ஆதாரத்தையும் பகிர்ந்து கொள்வோம்' என்று கூறினர். மாறனின் மனைவியும், அவனது உறவினர்களும் ஒரு குழுவாக இணைந்து, மாறனின் நிலத்தை மீண்டும் எப்படி செழிக்க வைப்பது என்று திட்டமிட்டனர். அவர்கள் பணத்திற்காக வரவில்லை, மாறன் மீது வைத்திருந்த மாறாத அன்பிற்காக வந்தனர்.
அவர்களின் கூட்டு முயற்சியால், மாறன் மீண்டும் விவசாயத்தில் வெற்றி பெற்றான். இப்போது அவனிடம் முன்னைவிட அதிக செல்வம் இருந்தது. ஆனால், இந்த செல்வம் அவனுக்குக் கிடைத்தது அவனது உழைப்பால் மட்டுமல்ல, அவனது உறவினர்களின் மாறாத அன்பினால் கிடைத்தது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்பான உறவுகள் இருந்தால், எவ்வளவு பெரிய இக்கட்டான சூழலிலும் முன்னேற்றத்திற்கான வழிகள் தானாகவே திறக்கும்.
