ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ നല്ല സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു, എന്നാൽ ആരെയും പെട്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന സ്വഭാവക്കാരൻ കൂടിയായിരുന്നു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രാഹുൽ എപ്പോഴും അർജുനെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. അർജുൻ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും, 'നീയാണ് ഏറ്റവും മിടുക്കൻ' എന്ന് രാഹുൽ പറയും. ഇത് അർജുനെ വലിയൊരു വീരനാണെന്ന തോന്നലിലാക്കി.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. അർജുന്റെ കുടുംബം ചെറിയൊരു കട നടത്തിയാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. കച്ചവടം കുറഞ്ഞതോടെ അവർ സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടാൻ തുടങ്ങി. ഈ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ, എപ്പോഴും അർജുനെ പുകഴ്ത്തിയിരുന്ന രാഹുൽ അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ തുടങ്ങി. അർജുൻ സഹായത്തിനായി വിളിച്ചപ്പോൾ, രാഹുൽ പല ഒഴികഴിവുകൾ പറഞ്ഞ് മാറിനിന്നു. അർജുൻ വളരെയധികം സങ്കടപ്പെട്ടു.
അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവന്റെ സങ്കടം കണ്ട് അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മോനേ, നിന്റെ മനസ്സിനെ തളർത്തുന്ന ചിന്തകളെ നീ വളർത്തരുത്. അതുപോലെ, കഷ്ടകാലത്ത് നിന്നെ കൈവിടുന്നവരെ ഒരിക്കലും സുഹൃത്തുക്കളായി കാണരുത്. യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത് നിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ മാത്രമല്ല, നിന്റെ കണ്ണീരിലും കൂടെയുണ്ടാകും.' അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. ഇനി മുതൽ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കുമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
