ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் எதையும் யோசிக்காமல் மற்றவர்களிடம் எளிதில் நட்பு கொள்ளும் குணம் கொண்டவன். அவனது நண்பன் விமல், எப்போதும் கதிரின் புகழ்ச்சியை மட்டுமே செய்தான். கதிர் ஏதாவது ஒரு சிறு தவறு செய்தாலும், விமல் அவனைப் பாராட்டி, 'நீதான் சிறந்தவன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பான். இதனால் கதிர் தன்னை ஒரு பெரிய வீரனாக நினைத்துக்கொண்டான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய மழை பெய்தது. கதிரின் தந்தை ஒரு சிறிய கடையை நடத்தி வந்தார். மழையினால் வியாபாரம் குறைந்து, கதிரின் குடும்பம் சற்று கஷ்டப்படுபடத் தொடங்கியது. இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், எப்போதும் கதிரை புகழ்ந்த விமல், அவனிடம் பேசுவதைக் குறைத்துக் கொண்டான். கதிர் உதவி கேட்டபோது, 'எனக்கு நேரமில்லை' என்று கூறிவிட்டுத் தப்பித்துவிட்டான். கதிர் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தான்.
அப்போது கதிரின் தாத்தா அவனிடம் வந்தார். அவர் சொன்னார், 'கதிர், எப்போதும் உன்னைத் தாழ்த்திப் பேசும் எண்ணங்களை உன் மனதில் வளர்க்காதே. அதேபோல, கஷ்ட காலங்களில் உன்னை விட்டு விலகிச் செல்லும் நபர்களை நண்பர்களாகக் கொள்ளாதே. உண்மையான நண்பன் உன் மகிழ்ச்சியில் மட்டுமல்ல, உன் கண்ணீரிலும் இருப்பான்.' கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் இனிமேல் யாரையும் கண்மூடித்தனமாக நம்ப மாட்டேன் என்று உறுதி பூண்டான்.
