പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് വിക്രം എന്നയാളും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ഉച്ചസമയത്ത് കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു വലിയ ആൽമരം കണ്ടു. അതിന്റെ തണൽ വളരെ തണുപ്പുള്ളതായിരുന്നു. 'അച്ഛാ, ഈ തണൽ എത്ര സുഖകരമാണ്!' അർജുൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ മരത്തിനടിയിലെ ചെറിയ കുളം മലിനവും ദുർഗന്ധമുള്ളതുമാണെന്ന് വിക്രം ശ്രദ്ധിച്ചു. വിക്രം പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, തണൽ നല്ലതാണെങ്കിലും ആ വെള്ളം രോഗം വരുത്തുമെങ്കിൽ ആ തണലും നമുക്ക് ഉപകാരമില്ല.'
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അർജുന്റെ സുഹൃത്തായ രാഹുൽ അവനോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ രഹസ്യമായി രാഹുൽ അർജുനെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവരോട് മോശമായി സംസാരിച്ചു. ഇത് അറിഞ്ഞ അർജുൻ വലിയ വിഷമത്തിലായി. അവൻ തന്റെ പിതാവിനോട് സങ്കടം പറഞ്ഞു. വിക്രം അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, ഒരു കുളം കാണാൻ ഭംഗിയുള്ളതാണെങ്കിലും അതിൽ വിഷമുണ്ടെങ്കിൽ അത് അപകടമാണ്. അതുപോലെ, ബന്ധുക്കളോ സുഹൃത്തുക്കളോ പുറമെ സ്നേഹം കാണിക്കുകയും എന്നാൽ ഉള്ളിൽ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അവരുടെ ബന്ധം ആ വിഷം കലർന്ന വെള്ളം പോലെയാണ്. അത് നിനക്ക് നൽകുന്നത് വേദന മാത്രമാണ്.' അർജുൻ സത്യം മനസ്സിലാക്കി, നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവരെ മാത്രം സുഹൃത്തുക്കളായി സ്വീകരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
