ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள் காட்டில் நடக்கும்போது, கதிர் மிகவும் களைப்படைந்தான். அப்போது ஒரு பெரிய ஆலமரம் அவர்களுக்குக் குளிர்ந்த நிழலைத் தந்தது. 'அப்பா, இந்த நிழல் எவ்வளவு சுகமாக இருக்கிறது!' என்று கதிர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான். ஆனால், சோமு கவனித்தான், அந்த மரத்தின் அடியில் இருந்த நீர் மிகவும் அழுக்காகவும், துர்நாற்றத்துடனும் இருந்தது. சோமு சொன்னான், 'கதிர், நிழல் நன்றாக இருக்கலாம், ஆனால் அந்த நீர் நோயைத் தரும் என்றால் அந்த நிழலும் நமக்குத் தேவையில்லை.'
சில நாட்கள் கழித்து, கதிரின் நெருங்கிய நண்பன் ரவி அவனிடம் ஒரு விளையாட்டுப் பொருளைக் கொடுத்து விளையாட அழைத்தான். ஆனால், ரவி அந்தப் பொருளைக் கொடுத்துவிட்டு, கதிரின் மற்ற நண்பர்களிடம் கதிரைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினான். கதிர் ரவியின் அன்பான பேச்சால் ஏமாந்து போனான். ஆனால், ரவி செய்த செயல்களால் கதிரின் மனமும், மற்றவர்களுடனான உறவும் பாதிக்கப்பட்டன. கதிர் வருத்தத்துடன் தன் தந்தையிடம் வந்தான். சோமு மென்மையாகச் சொன்னான், 'மகனே, ஒரு குளம் அழகாகத் தெரிந்தாலும் அதில் விஷம் இருந்தால் அது ஆபத்து. அதுபோலவே, உறவினர்களோ அல்லது நண்பர்களோ அன்பாகப் பேசிவிட்டு, பின் துன்பம் தரும் செயல்களைச் செய்தால், அவர்களின் உறவு அந்த விஷம் கலந்த நீரைப் போன்றது. அது நமக்குத் துயரத்தையே தரும்.' கதிர் உண்மையை உணர்ந்து, உண்மையான அன்பையும் நற்பண்பையும் கொண்ட நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கற்றுக்கொண்டான்.
