ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ രാഘവൻ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു. സത്യസന്ധതയ്ക്കും നീതിക്കും പേരുകേട്ട അദ്ദേഹം എല്ലാവർക്കും ഒരു മാതൃകയായിരുന്നു. അർജുനും തന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ വലിയൊരു മനുഷ്യനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടെ, അർജുന് ഒരു വിലപിടിപ്പുള്ള സ്വർണ്ണ വള കണ്ടുപെട്ടി. അത് ഉടമസ്ഥന് തിരിച്ചു നൽകുന്നതിന് പകരം, 'ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ' എന്ന് കരുതി അവൻ അത് തന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു.
പിറ്റേദിവസം ആ വള നഷ്ടപ്പെട്ട വിവരം അറിഞ്ഞ് ഗ്രാമം മുഴുവൻ വിഷമത്തിലായി. അർജുന്റെ അച്ഛൻ രാഘവൻ ആ വളം കണ്ടുപിടിക്കാൻ എല്ലാവർക്കും നേതൃത്വം നൽകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അർജുന് വലിയ കുറ്റബോധം തോന്നി. താൻ ചെയ്ത ചെറിയ തെറ്റ് തന്റെ അച്ഛന്റെ വലിയ പേരിനെ കളങ്കപ്പെടുത്തുമെന്ന് അവൻ ഭയപ്പെട്ടു.
ഒടുവിൽ അർജുൻ അച്ഛനോട് സത്യം പറഞ്ഞു. രാഘവൻ അവനെ ശകാരിക്കുന്നതിന് പകരം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഒരു വലിയ പർവ്വതം എത്ര ഉയരത്തിലാണെങ്കിലും അതിൽ കുറച്ച് ചെളി വീണാൽ അതിന്റെ ഭംഗി നഷ്ടപ്പെടും. അതുപോലെ, എത്ര വലിയവനായാലും ഒരു ചെറിയ മോശം പ്രവർത്തി നിന്റെ മൂല്യം കുറയ്ക്കും.'
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ അർജുൻ ആ വളം തിരികെ നൽകുകയും എല്ലാവരോടും മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നുമുതൽ അവൻ എപ്പോഴും സത്യസന്ധനായിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
