ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை சோமு, அந்த ஊரிலேயே மிகவும் மதிக்கப்படும் ஒரு நேர்மையான மனிதர். ஊர் மக்கள் அனைவரும் சோமுவின் சொல்லுக்கு மதிப்பளிப்பார்கள். கதிரும் தன் தந்தையைப் போலவே பெரிய ஆளாக வளர வேண்டும் என்று கனவு கண்டான்.
ஒரு நாள், கிராமத்து திருவிழாவின் போது, கதிரின் நண்பன் ஒருவன் ஒரு விலையுயர்ந்த தங்கச் செயினைத் தொலைத்துவிட்டான். அந்தச் செயினைத் தற்செயலாகக் கண்ட கதிர், அதைத் தன் நண்பனிடம் கொடுத்துவிடலாம் என்று நினைக்காமல், அதைத் தன் பையில் மறைத்து வைத்துக்கொண்டான். 'யாரும் பார்க்கவில்லை, இது எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது' என்று அவன் மனம் அவனுக்குத் தவறான ஆலோசனைகளைக் கூறியது.
மறுநாள், அந்தச் செயினைத் தேடி ஊரே அலைந்தது. சோமு, தன் நண்பன் தொலைத்த பொருளைத் தேடித் தேடித் தவிப்பதையும், ஊர் மக்கள் அந்தச் செயினைத் திருடியது யார் என்று பேசிக்கொள்வதையும் கதிர் பார்த்தான். கதிரின் மனதில் ஒருவித பயமும் குற்ற உணர்ச்சியும் ஏற்பட்டது. அவன் செய்த அந்த ஒரு சிறிய தவறு, அவனது குடும்பத்தின் கௌரவத்தையே கேள்விக்குறியாக்கியது.
கதிர் தன் தந்தையிடம் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டான். சோமு வருத்தப்பட்டாலும், கதிரை தண்டிப்பதற்குப் பதில், 'கதிர், நீ ஒரு மலையைப் போல உயர்ந்தவனாக வளரலாம். ஆனால், ஒரு சிறிய அழுக்கு அந்த மலையின் அழகைக் கெடுப்பது போல, ஒரு தவறான செயல் உன் மதிப்பையும் சேர்த்து அழித்துவிடும்' என்று அன்புடன் விளக்கினார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, அந்தச் செயினைத் திருப்பிக் கொடுத்து, மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல் அவன் நேர்மையைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினான்.
