പണ്ട് പണ്ട്, വിക്രം എന്ന പേരുള്ള ഒരു വീരനായ രാജകുമാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ കരുത്തിലും യുദ്ധവിജയങ്ങളിലും അവന് വലിയ അഹങ്കാരമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ തന്റെ സാമ്രാജ്യം വിപുലീകരിക്കുന്നതിനായി ഒരു താഴ്വരയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, മാധവൻ എന്ന വൃദ്ധനായ ഒരു കർഷകൻ രാജകുമാരന്റെ അടുക്കൽ വന്നു. 'രാജകുമാരാ, ദയവായി നിങ്ങളുടെ കുതിരകളെ ഈ പാതയിലൂടെ കൊണ്ടുപോകാതിരിക്കൂ. മണ്ണ് വളരെ മൃദുവായതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വിളകൾ നശിച്ചുപോകും,' അദ്ദേഹം അപേക്ഷിച്ചു.
വിക്രം ദേഷ്യപ്പെട്ടു. 'ഞാൻ ഒരു യുദ്ധവീരനാണ്, ഒരു കർഷകന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേൾക്കണമോ?' അവൻ അലറി. എന്നാൽ, അവന്റെ ഗുരുവായ രാഘവൻ മുത്തശ്ശൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'രാജകുമാരാ, യഥാർത്ഥ ശക്തി മറ്റുള്ളവരെ കീഴടക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി വിനയത്തോടെ പെരുമാറുന്നതിലാണ്.'
വിക്രം ആലോചിച്ചു. അവൻ തന്റെ കുതിരകളെ തിരിച്ചുവിളിക്കുകയും മറ്റൊരു വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ചെറിയ പ്രവർത്തി ഗ്രാമവാസികളുടെ മനസ്സിൽ അവനോട് വലിയ ബഹുമാനം ഉണ്ടാക്കി. പിന്നീട് ഒരു വലിയ യുദ്ധം വന്നപ്പോൾ, ആ ഗ്രാമവാസികൾ വിക്രമിനെ സഹായിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. അഹങ്കാരത്തേക്കാൾ വലിയ ആയുധം വിനയമാണെന്ന് വിക്രം മനസ്സിലാക്കി.
