முன்னொரு காலத்தில், வீரமிக்க இளவரசன் இளமாறன் ஒருவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தன் வலிமையைப் பற்றியும், போரில் வெல்வதைப் பற்றியும் மிகுந்த கர்வம் இருந்தது. ஒருமுறை, எல்லையைத் தாண்டிப் புதிய நிலப்பரப்புகளைக் கைப்பற்ற அவன் முடிவு செய்தான். வழியில், ஒரு சிறிய கிராமத்தைக் கடந்தபோது, அங்கிருந்த ஒரு வயதான விவசாயி, முத்தையா, அவனிடம் ஒரு வேண்டுகோள் விடுத்தார். 'இளவரசே, இந்தத் தரை மிகவும் மென்மையானது, உங்கள் குதிரைகள் இங்கே செல்ல வேண்டாம், பயிர்கள் அழிந்துவிடும்' என்றார்.
இளமாறன் கோபமடைந்தான். 'நான் ஒரு போர்வீரன், ஒரு விவசாயியின் பேச்சைத்听க்க வேண்டுமா?' என்று கத்தினான். ஆனால், அவனது அறிவுரையாளர், பெரியவர் சோமு, மெதுவாக அவனிடம் சொன்னார், 'இளவரசே, உண்மையான வலிமை என்பது மற்றவர்களை அடக்குவதில் இல்லை; மற்றவர்களின் தேவையைப் புரிந்து கொண்டு பணிந்து நடப்பதில்தான் இருக்கிறது.'
இளமாறன் யோசித்தான். அவன் தன் குதிரைகளைத் திருப்பி, அந்தப் பாதையைத் தவிர்த்துச் சென்றான். அந்தச் சிறிய செயல், அந்த கிராம மக்களிடையே அவனுக்குப் பெரும் மரியாதையைத் தந்தது. பின்னாளில், ஒரு பெரிய போர் வந்தபோது, அந்த கிராம மக்கள் இளமாறனுக்குத் துணையாக நின்றனர். அதிகாரத்தால் வெல்வதை விட, பணிவாக இருந்து மக்களின் இதயங்களை வெல்வதே சிறந்த வெற்றி என்பதை இளமாறன் உணர்ந்தான்.
