മലനിരകൾക്ക് താഴെയുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു മരപ്പണിക്കാരനായിരുന്നു, മീര പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയും. ഒരിക്കൽ, മാധവൻ ദൂരെയുള്ള ഒരു വലിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ പണി ചെയ്യാൻ പോയി. ആ ക്ഷേത്രം അതിമനോഹരമായിരുന്നു; സ്വർണ്ണ ഗോപുരങ്ങളും ദൈവികമായ പൂന്തോട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞത് കണ്ടപ്പോൾ മാധവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. 'ഇത്രയും വലിയൊരു സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ഇടം കാണുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ചെറിയ വീട്ടിൽ നമ്മൾ എങ്ങനെ ഇത്ര സന്തോഷമായിരിക്കുന്നു?' എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.
പണി കഴിഞ്ഞ് മാധവൻ നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി. ഒരു വൈകുന്നേരം, തണലത്തിരുന്ന് മീര അവനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് തളർന്നു വന്ന മാധവൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. മീര അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു, മാധവനും അവളോട് ചേർന്ന് ഇരുന്നു. ആ നിമിഷം മാധവൻ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു: വിഷ്ണുഭഗവാന്റെ സ്വർഗ്ഗം എത്ര മനോഹരമാണെങ്കിലും, തന്റെ പ്രിയതമയുടെ തോളിൽ ചായുറങ്ങുന്നതിൽ ലഭിക്കുന്ന ആ സുഖവും മധുരവും മറ്റൊരിടത്തും ലഭിക്കില്ല. സ്വർഗ്ഗം എന്നത് ഒരു സ്ഥലമല്ല, അത് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
