ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். இளமாறன் ஒரு சிற்பி, நிலா பூக்களுடன் விளையாடத் தெரிந்த ஒரு மென்மையானவள். ஒருமுறை, இளமாறன் ஒரு பெரிய கோவிலுக்குச் சிற்பம் செதுக்கச் சென்றான். அங்குள்ள சொர்க்கத்தைப் போன்ற அமைதியையும், தங்கக் கோபுரங்களையும் பார்த்து அவன் வியந்து போனான். 'நிலா, இந்தத் தெய்வீகமான இடத்தைப் பார்த்தால், நாம் வாழும் இந்தச் சிறிய வீட்டில் எப்படி இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடிகிறது?' என்று கேட்டான்.
சில நாட்கள் கழித்து இளமாறன் வீடு திரும்பினான். அன்று மாலை, நிலா ஒரு மெல்லிய துணியை விரித்து, மரத்தடியில் அமர்ந்து காத்திருந்தாள். இளமாறன் களைப்புடன் வந்தான். நிலா அவனது தலைமுடியைச் சீவிவிட்டு, அவனது தோள் மீது சாய்ந்து அமர்ந்தாள். இருவரும் அமைதியாக, ஒருவருக்கொருவர் துணையாக அந்த மாலைப் பொழுதை ரசித்தனர். அந்தத் தருணத்தில் இளமாறன் உணர்ந்தான்: விஷ்ணுவின் சொர்க்கம் எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும், தன் அன்பிற்குரியவளின் மடியில் தலைசாய்த்து உறங்குவதில் கிடைக்கும் அந்த நிம்மதியும் இனிமையும் எங்குமே கிடைக்காது என்று.
அவன் நிலாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'சொர்க்கம் என்பது வெறும் இடமல்ல நிலா, அது நாம் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அன்பில் இருக்கிறது' என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
