മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ വളരെ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരാളായിരുന്നു, പക്ഷേ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൻ പലപ്പോഴും വളരെ ഗൗരവക്കാരനായിരിക്കും. മീര വളരെ സ്നേഹമുള്ളവളായിരുന്നു, അവൾ എപ്പോഴും മാധവനോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മീര ഒരു മനോഹരമായ പൂച്ചെണ്ട് ഒരുക്കി മാധവനെ കാണിച്ചു. 'മാധവാ, ഇത് എങ്ങനെയുണ്ട്?' അവൾ ചോദിച്ചു. മാധവൻ അത് നോക്കി, 'ഇതിന്റെ നിറം അത്ര ശരിയല്ല' എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മീരയുടെ മനസ്സ് വല്ലാതെ വിഷമിച്ചു. അവൾക്ക് വേണ്ടത് വിമർശനമായിരുന്നില്ല, മാധവന്റെ ഒരു ചെറിയ സ്നേഹവാക്കായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം മാധവൻ മീരയുടെ മൗനം ശ്രദ്ധിച്ചു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് അവന് മനസ്സിലായി. അവൻ അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, 'മീര, ഞാൻ ഇന്ന് പറഞ്ഞത് നിന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചെങ്കിൽ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഈ പൂച്ചെണ്ട് കാണാൻ വളരെ മനോഹരമാണ്. നീ ഇത് ചെയ്തതിന് നന്ദി.' ആ ഒരു വാക്ക് മീരയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി കൊണ്ടുവന്നു. സ്നേഹമുള്ളവർക്കിടയിൽ നല്ല വാക്കുകൾ എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണെന്ന് മാധവൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
