ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். மாறன் ஒரு கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனது பேச்சு எப்போதும் மிகவும் நேரடியாகவும், சில நேரங்களில் கடுகடுப்பாகவும் இருக்கும். நிலா மிகவும் அன்பானவள், அவள் மாறனின் அன்பை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த விரும்புவாள். ஒரு நாள், நிலா ஒரு சிறிய ஓவியம் வரைந்து அதை மாறனிடம் காட்டினாள். 'இது எப்படி இருக்கிறது?' என்று கேட்டாள்.
மாறன் அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துவிட்டு, 'இதில் நிறங்கள் சரியாக இல்லை, இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் தேவை' என்று சாதாரணமாகச் சொல்லிவிட்டுத் தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றான். நிலாவின் முகம் வாடியது. அவளுக்குத் தேவைப்பட்டது ஒரு விமர்சனம் அல்ல, மாறனின் இதயம் அவளிடம் காட்டும் ஒரு சிறிய அன்பான வார்த்தை மட்டுமே. அந்த நாள் முழுவதும் நிலா மிகவும் அமைதியாக இருந்தாள். மாறன் அவளது மௌனத்தைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஏதோ தவறு நடப்பது போலத் தோன்றியது.
மாலை நேரத்தில், மாறன் நிலாவிடம் வந்து, 'நிலா, நான் இன்று உன்னை காயப்படுத்தியிருந்தால் என்னை மன்னித்துவிடு. உன் ஓவியம் உண்மையில் மிகவும் அழகாக இருக்கிறது, நான் அதைச் சரியாகச் சொல்லத் தவறிவிட்டேன்' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். அந்த ஒரு சிறிய வார்த்தை நிலாவின் முகத்தில் பெரிய புன்னகையைத் தந்தது. அவளது வருத்தம் மறைந்து, இல்லமே மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது. அன்பான சொற்கள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல, அவை இதயங்களை இணைக்கும் பாலங்கள் என்பதை மாறன் அன்று உணர்ந்தான்.
