മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു ചിത്രകാരനായിരുന്നു, മീരയുടെ പാട്ട് കേൾക്കാത്ത ഒരു നിമിഷം പോലും മാധവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം മീരയ്ക്ക് അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഒരു ആഘോഷത്തിന് പോകേണ്ടി വന്നു. അവൾ വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കൈകളിലെ സ്വർണ്ണവളകൾ വളരെ ഇടുക്കമുള്ളതായിരുന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, ആ വളകൾ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തട്ടി ചെറിയൊരു അടയാളം അവശേഷിപ്പിച്ചു.
മീര പോയതോടെ മാധവന്റെ ലോകം ഇരുണ്ടുപോയി. അവളുടെ ചിരിയും സംസാരവുമില്ലാത്ത ആ വീട് അവന് സഹിക്കാനായില്ല. എന്നാൽ, അവൾ പോകുമ്പോൾ ആ വളകൾ എത്രത്തോളം ഇടുക്കത്തിൽ അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകിയിരുന്നു എന്ന് അവൻ ഓർത്തു. ആ ചെറിയ അടയാളം അവന് ഒരു വലിയ ആശ്വാസം നൽകി. അവൾ എത്ര വേഗത്തിൽ തിരികെ വരുമെന്നും, അവളുടെ മടങ്ങിവരവ് തന്റെ സങ്കടം മാറ്റുമെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ആ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു അവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ വേദനയ്ക്ക് മരുന്ന്.
