ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவன் மற்றும் மலர் என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். இளங்கோவன் ஒரு ஓவியன், மலர் ஒரு சிறந்த பாடகி. ஒரு நாள், மலர் தன் தோழிகளுடன் ஊர் திருவிழாவிற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவள் கிளம்பும்போது, அவளது கைகளில் இருந்த வளையல்கள் மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தன. அவள் மெதுவாகத் திரும்பும்போது, ஒரு வளையல் லேசாகத் தட்டுத் தடுமாறி, அவளது மணிக்கட்டைச் சுற்றியிருந்த இறுக்கத்தைத் தாண்டிச் சற்று விலகிச் சென்றது. அந்தச் சிறிய மாற்றம், அவள் கிளம்பும் வேகத்தையும் அவளது மனநிலையையும் இளங்கோவனுக்குக் காட்டியது.
மலர் சென்ற பிறகு, இளங்கோவன் மிகுந்த தனிமையிலும் சோகத்திலும் மூழ்கினான். அவளது குரலும் சிரிப்பும் இல்லாத அந்த வீடு அவனுக்குப் பாரமாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அவள் கிளம்பும்போது அந்த வளையல் தவித்த விதம் அவனுக்கு ஒரு நம்பிக்கையைத் தந்தது. அவள் எவ்வளவு அன்புடன், எவ்வளவு அவசரமாகத் தன்னைத் தேடித் திரும்பப் போகிறாள் என்பதை அந்த வளையலின் தடம் அவனுக்கு உணர்த்தியது. அவள் மீண்டும் வரும் அந்தத் தருணமே, அவனது துயரத்தைப் போக்கும் சிறந்த மருந்தாக இருக்கும் என்று அவன் உணர்ந்தான். அவளது வருகைக்காகக் காத்திருந்த அந்தத் தனிமை, அவனது அன்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது.
