ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ണനും നിലയും താമസിച്ചിരുന്നു. നില വളരെ സ്നേഹമുള്ളവളായിരുന്നു, എങ്കിലും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് അവൾക്ക് ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, നിലയ്ക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പൂക്കൾ കൊണ്ടുവരാൻ കണ്ണൻ മറന്നുപോയി. സങ്കടം വന്ന നില, 'ഇനി എന്നോട് സംസാരിക്കണ്ട!' എന്ന് പറഞ്ഞ് മുഖം തിരിച്ചു മാറി ഇരുന്നു.
സത്യത്തിൽ നിലയ്ക്ക് ദേഷ്യമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് കണ്ണൻ തന്റെ വിഷമം മനസ്സിലാക്കി വന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തുപിടിക്കണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ കണ്ണൻ കരുതിയത്, 'അവൾ ദേഷ്യത്തിലാണ്, ഇപ്പോൾ പോയാൽ ശരിയാവില്ല' എന്നാണ്. അവൻ അവളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി. ഇത് നിലയുടെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൾ നേരത്തെ തന്നെ സങ്കടത്തിലായിരുന്നു, കണ്ണന്റെ ഈ അവഗണന അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണൻ നിലയുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടു. അവൾ ദേഷ്യത്തിലല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ വേഗം അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന്, അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. നിലയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു. സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരെ അകറ്റി നിർത്തുന്നതല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹം കൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതാണ് ശരിയെന്ന് കണ്ണൻ മനസ്സിലാക്കി.
