ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். நிலா மிகவும் அன்பானவள், ஆனால் அவ்வப்போது சிறு சிறு விஷயங்களுக்குச் செல்லக் கோபம் கொள்வாள். ஒரு நாள், கண்ணன் நிலாவிற்குப் பிடித்தமான பூக்களின் தோட்டத்தைப் பராமரிக்க மறந்துவிட்டான். நிலா வருத்தமடைந்து, 'இனிமேல் என்னிடம் பேசாதே!' என்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு ஒரு மூலையில் அமர்ந்தாள்.
உண்மையில் நிலா கோபப்படவில்லை; அவன் தன் தவறை உணர்ந்து வந்து தன்னைத் தழுவி அன்பைக் காட்ட வேண்டும் என்றுதான் விரும்பினாள். ஆனால் கண்ணன், 'அவள் கோபமாக இருக்கிறாளே, இப்போது போனால் சரியாக இருக்காது' என்று நினைத்துத் தள்ளிப் போனான். நிலாவின் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய வலி ஏற்பட்டது. அவள் ஏற்கனவே வருத்தத்தில் இருந்தாள், இப்போது கண்ணனின் அலட்சியம் அவளை மேலும் வாட்டியது.
சிறிது நேரம் கழித்து, கண்ணன் நிலாவின் கண்களில் கண்ணீரைப் பார்த்தான். அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது—நிலா கோபப்பட்டதல்ல, அவள் அன்பிற்காக ஏங்கியிருக்கிறாள் என்று. அவன் மெதுவாக அவள் அருகில் சென்று, அவளது கைகளைப் பிடித்து, அன்போடு அவளைத் தழுவினான். நிலாவின் முகம் மலர்ந்தது. அவளது கோபம் மறைந்து, நிம்மதி வந்தது. கண்ணன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி அவள் வருத்தப்படும்போது காத்திருக்காமல் அன்பால் அவளைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும் என்று உறுதி எடுத்தான்.
