അൻബുവും നിലായും ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, അൻബു ഒരു ചെറിയ കാര്യം മറന്നുപോയതുകൊണ്ട് നിലാ അവനോട് ചെറിയൊരു പിണക്കത്തിൽ ഇരുന്നു. അവൾ അവനോട് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇത് വെറുമൊരു 'കാപട്യമായ പിണക്കം' മാത്രമായിരുന്നു; യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൾ അവന്റെ സ്നേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ ഒരേ മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. നിലയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ആശങ്കയുണ്ടായി. 'അവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വരുമോ? അതോ ഈ പിണക്കം ഇനിയും നീണ്ടുനിൽക്കുമോ?' എന്ന സംശയം അവളെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചു. ഈ പിണക്കം എപ്പോൾ അവസാനിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആ അനിശ്ചിതത്വം അവൾക്ക് വലിയൊരു സങ്കടമായി മാറി.
അൻബു അവളുടെ മൗനം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ ഒരു ചെറിയ പൂവുമായി അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് ഇരുന്നു. അവന്റെ സ്നേഹവും ആത്മാർത്ഥതയും കണ്ടപ്പോൾ നിലയുടെ ദേഷ്യം പമ്പ കടന്നു. അവർ വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആ ചെറിയ പിണക്കം അവരുടെ സ്നേഹത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കി.
