அன்புவும் நிலாவும் ஒரு அழகான கிராமத்தில் வசித்து வந்தனர். ஒரு நாள் மாலை, நிலா ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக அன்புவின் மீது கோபப்பட்டாள். அன்புவின் கவனக்குறைவால் அவள் மனம் சற்று வருத்தமடைந்தது. அதனால், அவள் அவனிடம் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். இது ஒரு 'பாசாங்கு கோபம்' மட்டுமே; உண்மையில் அவள் அவனது அன்பிற்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
அன்பு தன் தவறை உணர்ந்து, அவளைச் சமாதானம் செய்ய முயற்சி செய்தான். ஆனால் நிலா, 'இன்னும் எவ்வளவு நேரம் நான் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்?' என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டாள். அவளது மனதில் ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்தது. 'அவன் என்னைச் சமாதானம் செய்வானா? அல்லது இந்த அமைதி நீடிக்குமா?' என்ற பயமும் தயக்கமும் அவளைத் துயரப்படுத்தியது. இந்தத் தயக்கமே அவளுக்குப் பெரிய கவலையைத் தந்தது.
சிறிது நேரத்தில், அன்பு ஒரு சிறிய பூவை எடுத்துக்கொண்டு அவளிடம் வந்தான். அவனது கண்களில் உண்மையான வருத்தம் தெரிந்தது. நிலாவின் கோபம் மெல்லக் கரைந்தது. இருவரும் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசத் தொடங்கினர். அந்தச் சிறிய சண்டை அவர்களுக்குள் இருந்த அன்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
