ஒரு அழகான மலைப்பகுதியில் ஒரு பெரிய பண்ணை இருந்தது. அந்தப் பண்ணையின் உரிமையாளர் சோமு, தன் விலங்குகளை மிகவும் அன்போடு நடத்துவார். அவரிடம் ஒரு சுறுசுறுப்பான நாய் குட்டியும், சுமைகளைச் சுமக்க உதவும் ஒரு பெரிய கழுதையும் இருந்தன.
சோமு அந்த நாய் குட்டியுடன் விளையாடி மகிழ்வார். நாய் குட்டி அவர் அருகில் வந்தால், அவர் அதைத் தூக்கி அணைத்துக்கொள்வார். இதைப் பார்க்கும் கழுதைக்கு ஒரு கசப்பான உணர்வு ஏற்பட்டது. 'எப்பவும் அந்தச் சின்ன நாய்க்குட்டிக்கு மட்டும்தான் சோமு அன்பு காட்டுகிறார், எனக்கு ஏன் மட்டும் முக்கியத்துவம் இல்லை?' என்று அது தப்பகலாய் நினைத்தது.
ஒரு நாள் மதியம், சோமு ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது நாய் குட்டி ஓடிவந்து அவர் மடியில் படுத்துக்கொண்டு, அன்பாக அவரை நக்கத் தொடங்கியது. சோமு சிரித்துக்கொண்டே, ஒரு பெரிய சுவையான எலும்புத் துண்டை எடுத்து நாய் குட்டிக்குக் கொடுத்தார்.
இதைப் பார்த்த கழுதை, 'நானும் அப்படிச் செய்தால் சோமு எனக்குப் பெரிய உணவைத் தருவார்' என்று முடிவு செய்தது. உடனே அது வேகமாக ஓடிவந்து, சோமுவின் மடியின் மீது ஏறி, அவரை நக்கத் தொடங்கியது. கழுதை மிகவும் பெரியது என்பதால், அதன் எடையைத் தாங்க முடியாமல் சோமு நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்தார்.
பயந்துபோன சோமுவின் பணியாளர்கள் ஓடிவந்து அவரைத் தூக்கிக் காப்பாற்றினார்கள். சோமுவுக்குக் காயம் ஏற்படவில்லை என்றாலும், கழுதையின் இந்த விசித்திரமான மற்றும் ஆபத்தான செயலைக் கண்டு அவர் மிகுந்த வருத்தமடைந்தார். கழுதை தன் இயல்பான வேலையைச் செய்யாமல், மற்றவரைப் போல நடிக்க முயன்றதால், அதன் நம்பகத்தன்மை போய்விட்டது. இறுதியில், அதன் நடத்தையால் குழப்பமடைந்த உரிமையாளர், அந்த கழுதையைத் தோட்டத்திலிருந்து அனுப்பி வைத்தார்.
பாடம்
நம்முடைய இயல்பான குணத்தை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்களைப் போல நடிக்க முயல்வது ஆபத்தானது.
