நீல நிறக் கடலின் ஆழத்தில் கரிகாலன் என்ற ஒரு துடிப்பான நண்டு வாழ்ந்து வந்தது. அவனுக்குக் கடல் அலைகளோடு விளையாடுவது பிடிக்கும், ஆனால் ஒரு நாள் அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான ஆசை வந்தது. 'இந்தக் கடல் எவ்வளவு பெரியது? நிலப்பரப்பு எப்படி இருக்கும்?' என்று அவன் நினைத்தான். தன் நண்பர்களிடம் சொல்லாமல், புதிய உலகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலில், அவன் மெல்லத் தரைக்குத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தான்.
வெயில் பட்ட மணலில் அவன் நடக்கத் தொடங்கியபோது, உலகம் மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தது. பச்சை நிறப் புற்களும், வண்ணமயமான பூக்களும் அவனுக்குப் புதிய அனுபவமாக இருந்தது. ஆனால், அந்த அழகுக்கு நடுவே ஒரு ஆபத்து காத்திருந்தது. ஒரு பசியுள்ள நரி, புதருக்குப் பின்னால் இருந்து கரிகாலனைப் பார்த்தது. 'என்ன ஒரு சுவையான உணவு!' என்று நரி நினைத்தது.
நரி அவனை நோக்கி வேகமாகத் தாவி வந்தது. கரிகாலன் பயந்துபோனான், ஆனால் அவன் சாமர்த்தியமாகச் செயல்பட்டான். அவன் தனது கால்களால் வேகமாகத் தரையில் தட்டி, அங்குமிங்கும் ஓடி நரியைத் திணறடித்தான். நரி அவனைப் பிடிக்கத் துரத்தியது, கரிகாலன் ஒரு கல்லைத் தாண்டி, ஒரு செடியின் அடியில் புகுந்து மின்னல் வேகத்தில் ஓடினான். நரிக்குக் கோபம் வந்தது, ஆனால் கரிகாலனின் வேகத்தைக் கண்டு வியந்தது.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, கரிகாலன் மிகவும் சோர்வடைந்தான். அவனது கால்கள் நடுங்கின, மூச்சு வாங்கியது. அவனால் இனி ஓட முடியாது என்று தெரிந்ததும், அவன் ஒரு கல்லின் பின்னால் நின்றான். நரி மெதுவாக அவனருகே வந்து சிரித்தது. 'ஏன் இவ்வளவு நேரம் என்னுடன் விளையாடினாய்?' என்று நரி கேட்டது. கரிகாலன் பதில் சொல்ல முடியாமல் தவித்தான்.
நரி தந்திரமாகச் சொன்னது, 'நீ இவ்வளவு நேரம் ஓடியது உன்னைத் தப்பிக்க வைக்க அல்ல, உன்னை இன்னும் சோர்வடையச் செய்யத்தான்! நீ உன் வீட்டிற்கு வெளியே வந்ததால், உனக்குத் தேவையான ஆற்றல் இங்கே இல்லை. இப்போது நீ தப்பிக்க முடியாது.' கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்தான். தேவையற்ற ஆசையினால், தன் பாதுகாப்பான கடலை விட்டு வெளியே வந்ததால், இந்த ஆபத்தான நிலப்பரப்பில் சிக்கிக்கொண்டான் என்று வருந்தினான்.
பாடம்
தேவையற்ற ஆசையும், எல்லை மீறிய பயணமும் ஆபத்தில் முடியும்.
