ஒரு அழகான கிராமத்தில், பச்சைப்பசேல் என்ற ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது. அந்த குளத்தைச் சுற்றிப் பல வண்ணத் தவளைகள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. ஒரு மாலை நேரத்தில், ரவி மற்றும் அவனது நண்பர்கள் அந்த குளக்கரைக்கு விளையாடச் சென்றார்கள்.
விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ரவிக்கு ஒரு குறும்பு எண்ணம் தோன்றியது. அவன் தரையில் கிடந்த ஒரு சிறிய கல்லை எடுத்து, குளத்தின் நடுவே இருந்த ஒரு தவளை மீது வீசினான். கல் தவளையைத் தாக்கவில்லை என்றாலும், அந்தச் சத்தம் கேட்டு தவளை பயந்து போய் தண்ணீருக்குள் மூழ்கியது. தவளை இப்படித் துள்ளுவதைப் பார்த்து ரவிக்குச் சிரிப்பு வந்தது.
"பாருங்கள்! அது எப்படித் துள்ளுகிறது!" என்று ரவி உற்சாகமாகக் கத்தினான். இதைப் பார்த்த மற்ற நண்பர்களும் ரவியைத் தொடர்ந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒரு கல்லை எடுத்துத் தவளைகள் இருக்கும் இடத்திற்கு வீசத் தொடங்கினார்கள். குளத்தின் அமைதி அந்தச் சிறுவர்களின் சத்தத்தால் கலைந்தது.
அப்போது, ஒரு பெரிய தவளை மெதுவாகத் தலையைத் தண்ணீருக்கு வெளியே நீட்டிப் பேசியது. "சிறுவர்களே, தயவுசெய்து எங்களைச் துன்புறுத்தாதீர்கள். நாங்கள் மிகவும் பயந்துவிட்டோம்," என்று உருக்கமாகக் கேட்டது. ஆனால், அந்தச் சிறுவர்கள் அந்தத் தவளையின் குரலைக் கேட்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் விளையாட்டில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.
சிறிது நேரத்தில், மற்றொரு தவளை பதற்றத்துடன் வந்து சொன்னது, "நீங்கள் எங்களைத் துன்புறுத்துவதைக் காட்டிலும், இந்த நேரத்தில் வரும் பெரிய நாவல் பாம்பைக் கண்டு நாங்கள் பயப்பட வேண்டுமே! அது வரும்போது நாங்கள் எங்கே ஒளிந்து கொள்வோம்?" என்று கேட்டது.
பாம்பு வரும் என்ற செய்தியைக் கேட்டவுடன், சிறுவர்களின் முகத்தில் பயம் தெரிந்தது. விளையாட வந்தவர்கள் இப்போது பயந்து நடுங்கத் தொடங்கினார்கள். தாங்கள் செய்த தவறை உணர்ந்த அந்தச் சிறுவர்கள், உடனடியாகத் தங்கள் கற்களைக் கீழே போட்டுவிட்டு, பயந்து ஓடிவிட்டார்கள். தவளைகள் மட்டும் மீண்டும் அமைதியாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தன.
பாடம்
பலவீனமானவர்களிடம் நமது பலத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களைத் துன்புறுத்தக் கூடாது.
