ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு இனிப்பு என்றால் உயிர். சாக்லேட், மிட்டாய், கேக் என எதைப் பார்த்தாலும் கவின் அதைச் சாப்பிடத் துடித்தான். அவனது அம்மா, 'கவின், அதிகப்படியான இனிப்பு உன் பற்களையும் உடலையும் கெடுத்துவிடும், கொஞ்சம் குறைத்துக்கொள்' என்று அன்பாகச் சொல்லியும் அவன் அதைக் கேட்கவே இல்லை.
அவனது பழக்கத்தைக் குறைக்க அவனது அம்மா ஒரு ஞானியைச் சந்திக்க முடிவு செய்தார்கள். அவர்கள் அருகில் இருந்த மலைக் கிராமத்தில் வசிக்கும் ஒரு பெரியவரைச் சந்திக்கச் சென்றார்கள். அவனது அம்மா அந்த ஞானியிடம், 'ஐயா, என் மகன் இனிப்பைத் தவிர்த்துப் போகவே மாட்டenறான். தயவுசெய்து அவனுக்குச் சொல்லிக் கொடுங்கள்' என்று வேண்டினார்கள்.
அந்த ஞானி கவினைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். ஆனால், அவர் உடனடியாக அறிவுரை சொல்லவில்லை. 'அடுத்த வாரம் இதே நேரத்தில் அவனை மீண்டும் அழைத்து வாருங்கள்' என்று கூறினார்.
ஒரு வாரம் கழித்து, கவினின் அம்மா அவனை மீண்டும் அழைத்துச் சென்றார். இப்போது ஞானி கவினிடம் மிகவும் பொறுமையாகப் பேசினார். 'கவின், இனிப்புச் சுவை நாவில் ஒரு கணம் இருக்கும், ஆனால் அது உன் உடலுக்குள் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகள் நீண்ட காலம் இருக்கும். அது உன் ஆரோக்கியத்தைத் திருடும்' என்று விளக்கினார். கவின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுத் தன் தவறை உணர்ந்தான்.
அப்போது கவினின் அம்மா ஒரு கேள்வி கேட்டார், 'ஐயா, நீங்கள் இதை முதல் நாளே சொல்லியிருக்கலாமே? ஏன் ஒரு வாரம் காத்திருந்தீர்கள்?'
ஞானி மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டுச் சொன்னார், 'அம்மா, எனக்குக் கூட ஒரு காலத்தில் இனிப்புச் சாப்பிட வேண்டும் என்ற ஆசை அதிகம் இருந்தது. அந்தப் பழக்கத்தில் நான் இருந்தபோது, மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை சொல்ல எனக்குத் தகுதி இல்லை என்று தோன்றியது. நான் முதலில் அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து என்னை மாற்றிக்கொண்டேன். இப்போது நான் அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து விடுபட்டுவிட்டதால், கவினிடம் உண்மையாகச் சொல்லத் தகுதி பெற்றுவிட்டேன்.'
கவின் அன்று முதல் இனிப்பைக் குறைத்துக்கொண்டு ஆரோக்கியமான உணவுகளைச் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
பாடம்
நம்முடைய செயல்களே நாம் சொல்லும் அறிவுரைகளுக்கு வலிமை சேர்க்கின்றன.
