ஒரு அடர்ந்த மலைப்பகுதியில் சோமு என்ற ஆடு மேய்ப்பவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தினமும் தனது ஆடுகளைப் புல்வெளிக்கு அழைத்துச் செல்வார். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக ஒரு நரி அவரது ஆட்டுக்குட்டிகளைத் திருடிச் செல்வதால் சோமு மிகவும் கவலையடைந்து இருந்தார்.
ஒரு நாள் காலை, சோமு மிகவும் சோர்வாக இருந்தபோது, வானத்தைப் பார்த்து வேண்டிக்கொண்டார், 'கடவுளே! இன்று அந்த நரி என் ஆடுகளிடம் சிக்கிக்கொண்டால், நான் ஒரு ஆட்டையே உங்களுக்குப் படைப்பாகக் கொடுப்பேன்' என்று சபதம் செய்தார்.
சிறிது நேரத்தில், புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு சத்தம் கேட்டது. சோமு மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், 'நிச்சயமாக நரி வந்துவிட்டது!' என்று நினைத்தார். ஆனால், புதரை விலக்கிப் பார்த்தபோது அவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். ஒரு நரி அல்ல, ஒரு பெரிய பனிச்சிறுத்தை ஒரு ஆட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது!
சோமு பயந்து நடுங்கினார். அவர் செய்த சபதம் இப்போது அவருக்குப் பெரும் சுமையாக மாறியது. உடனே அவர் மீண்டும் வேண்டிக்கொண்டார், 'கடவுளே, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்! நான் நரியைத் தேடி ஆட்டைப் பலி கொடுக்கத் தயாரானேன். ஆனால் இப்போது ஒரு பெரிய விலங்கு வந்துவிட்டது. தயவுசெய்து அந்தச் சிறுத்தையைத் தூரப் போய்விடச் செய்யுங்கள். அதற்குப் பதிலாக நான் ஒரு மாட்டைப் பலி கொடுக்கத் தயார்!' என்றார்.
அவர் எவ்வளவுதான் விலைகளை உயர்த்திக் கூறினாலும், அவர் செய்த தவறு அவரைப் பயமுறுத்தியது. கடவுள் அவருக்குப் பதில் அளிக்கவில்லை, ஆனால் அந்தச் சிறுத்தை ஆட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு காட்டின் ஆழத்திற்குச் சென்றது. சோமு தனது பேராசையையும், தற்காலிகமான பயத்தில் செய்த தவறான சபதத்தையும் நினைத்து வருந்தினார்.
பாடம்
தவறான எண்ணத்துடன் செய்யப்படும் சபதங்கள் ஆபத்தை விளைவிக்கும்.
