ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு வானத்தைப் பார்ப்பது என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒவ்வொரு இரவும், வானத்தில் இருக்கும் விண்மீன்களைப் பார்த்து, அவை எதைச் சொல்கின்றன என்று கணக்கிட்டுப் பார்ப்பார். அவர் தன்னை ஒரு சிறந்த வானியல் அறிஞராகக் கருதிக்கொண்டார்.
ஒரு மாலை நேரத்தில், சூரியன் மறைந்து அந்திப் பொழுது வந்தபோது, சோமு ஒரு நீண்ட பாதையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் கண்கள் எப்போதும் வானத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். அப்போது, மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய, பிரகாசமான நட்சத்திரம் தோன்றுவதைக் கண்டார்.
"அடடா! இது என்ன விசித்திரமான நட்சத்திரம்?" என்று வியந்து போனார் சோமு. உடனே அவர் மூளையில் பல கணக்குகள் ஓடின. "இந்த புதிய நட்சத்திரம் தோன்றியதே பெரிய மாற்றத்தின் அறிகுறி! நாளை உலகமே பெரும் புயலால் தாக்கப்பட்டாலும், மலைகளே நகர்ந்தாலும், ஒரு பெரிய மாற்றம் வரப்போகிறது!" என்று சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டே நடக்கத் தொடங்கினார்.
தன்னுடைய கண்டுபிடிப்பின் வேகத்தில், அவர் பாதையை கவனிக்கவே இல்லை. திடீரென்று, அவர் காலடியில் இருந்த ஒரு பெரிய பள்ளத்தைக் கவனிக்கவில்லை. "ஆஆஆ!" என்று கத்திக்கொண்டே அவர் அந்தப் பள்ளத்திற்குள் சரிந்து விழுந்தார். அவர் விழுந்த சத்தம் கேட்டு கிராம மக்கள் ஓடி வந்தனர்.
"ஐயையோ! சோமு தாத்தாவுக்கு என்னாச்சு?" என்று கவலையுடன் கேட்டார்கள். சோமு தன் ஆடைகளைத் தட்டி எழுந்து, மூச்சிரைக்கச் சொன்னார், "நீங்கள் பார்த்தீர்களா? அந்தப் புதிய நட்சத்திரம்! அது உலகத்தின் விதியையே மாற்றப்போகிறது!",
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு சிறுவன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "தாத்தா, வானத்தில் நடக்கும் மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், உங்கள் காலடியில் இருக்கும் பள்ளத்தைப் பார்த்திருக்கலாமே! உலகத்தைப் பற்றிச் சொல்வதற்கு முன், உங்கள் பாதுகாப்பைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்!"
கிராம மக்கள் அனைவரும் மெல்லச் சிரித்தனர். சோமு தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கத்துடன் தலைகுனிந்தார்.
பாடம்
மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி அறிவுரை சொல்வதற்கு முன், நம்மை நாமே கவனித்துக் கொள்வது அவசியம்.
