ஒரு பெரிய வீட்டின் மூலையில் ஒரு எலி குடும்பம் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தது. அந்த எலிக்கு ஒரு குட்டிப் பிள்ளை இருந்தது. அந்தப் பிள்ளை மிகவும் துறுதுறுப்பானது. ஒரு நாள் காலை, அம்மா எலி தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, குட்டி எலி மெதுவாகத் தந்திரமாகத் தப்பித்து வீட்டின் வாசலுக்கு வெளியே இருந்த பெரிய தோட்டத்திற்குச் சென்றது.
அந்தத் தோட்டம் குட்டி எலிக்கு ஒரு புதிய உலகமாகத் தெரிந்தது. அங்கு பல வண்ண மலர்களும், உயரமான புற்களும் இருந்தன. அப்போது, குட்டி எலி ஒரு விசித்திரமான காட்சியைப் பார்த்தது. ஒரு பக்கம், மிகவும் மென்மையான வெள்ளை நிறத் தோலுடனும், அமைதியான கண்களுடனும் ஒரு அழகான விலங்கு அமர்ந்திருந்தது. அது பார்ப்பதற்கு ஒரு பஞ்சு மெத்தையைப் போல மிகவும் அழகாகவும், சாதுவாகவும் தெரிந்தது. குட்டி எலி அந்த விலங்குடன் நண்பனாகலாம் என்று நினைத்து மெதுவாக அதன் அருகில் சென்றது.
ஆனால், அதே சமயம் மற்றொரு விலங்கு அங்கே இருந்தது. அது மிகவும் சத்தமாக 'கொக்கரக்கோ! கொக்கரக்கோ!' என்று கத்திக்கொண்டே ஓடி வந்தது. அதன் கால்களில் கூர்மையான நகங்களும், வண்ணமயமான இறக்கைகளும் இருந்தன. அந்த சத்தத்தைக் கேட்டதும், வெள்ளை நிற விலங்கு சட்டென்று குட்டி எலியின் மீது பாயத் தயாரானது! குட்டி எலி பயந்துபோய் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளத் தன் வீட்டுத் துளைக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்டது.
மாலை நேரத்தில் குட்டி எலி வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அம்மா எலி மிகவும் கவலையோடு கேட்டது, "நீ எங்கே சென்றாய்? என்ன நடந்தது?" என்று. குட்டி எலி நடுங்கும் குரலில், "அம்மா, நான் ஒரு அழகான, சாதுவான வெள்ளை நிற நண்பரைப் பார்த்தேன். ஆனால் ஒரு சத்தமான ராட்சசன் வந்து எல்லாவற்றையும் கெடுத்துவிட்டான்!" என்று கூறியது.
அப்போதுதான் அம்மா எலி உண்மையை உணர்ந்தது. அது தன் குட்டியைத் தழுவிக்கொண்டு, "மகனே, நீ பார்த்த அந்த அழகான வெள்ளை நிற விலங்கு ஒரு பூனை. அது பார்ப்பதற்கு மென்மையாகத் தெரிந்தாலும், அது எலிகளை வேட்டையாடும் ஒரு வேட்டைக்காரன். நீ பார்த்த அந்த சத்தமான சத்தம் போட்ட விலங்கு ஒரு சேவல். அந்தச் சேவல் சத்தமிட்டதால் தான் பூனை உன்னைத் தாக்காமல் இருந்தது. ஒருவருடைய வெளித்தோற்றத்தைப் பார்த்து அவர்கள் நல்லவர்கள் என்று முடிவு செய்துவிடக் கூடாது," என்று அன்போடு புரிய வைத்தது.
பாடம்
ஒருவரைத் தீர்மானிக்க அவர்களின் வெளித்தோற்றத்தை மட்டும் வைத்துவிடக் கூடாது.
