ஒரு அடர்ந்த காட்டில் சோமு என்ற நரி வாழ்ந்து வந்தது. சோமு மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் ஒருநாள் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு ஆழமான குட்டையில் விழுந்துவிட்டது. அந்த குட்டை மிகவும் ஆழமாக இருந்ததால், சோமு தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி நீச்சல் அடித்து எப்படியோ கரைக்கு வந்து சேர்ந்தது.
கரையை அடைந்தவுடன் சோமுவின் உடல் மிகவும் சோர்வடைந்தது. தண்ணீரில் விழுந்ததால் அதன் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது, காயங்களால் வலித்தது. அதனால் எழுந்து நடக்கக்கூட சோமுவால் முடியவில்லை. ஒரு மரத்தின் அடியில் சோர்வாகப் படுத்துக் கிடந்தது.
சிறிது நேரத்தில், சோமுவின் காயப்பட்ட இடங்களில் சிறிய ஈக்கள் மொய்க்கத் தொடங்கின. அவை கடித்தபோது சோமுவுக்கு எரிச்சலாகவும் வலியாகவும் இருந்தது. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு முள்ளம்பன்றி, அதன் பெயர் கத்தி, சோமுவின் நிலையைப் பார்த்தது.
"நண்பா, நீ ஏன் இப்படிப் படுத்திருக்கிறாய்? உன்னை அந்த ஈக்கள் வம்புக்கு இழுக்கின்றனவே! நான் வந்து அவற்றை விரட்டி விடட்டுமா?" என்று கத்தி கேட்டது.
அதற்கு சோமு மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து, "வேண்டாம் கத்தி, நீ உதவி செய்ய வேண்டாம். இந்த ஈக்கள் என்னை வம்புக்கு இழுப்பதற்கோ அல்லது கடிக்கவோ வருவதில்லை. நான் மிகவும் பலவீனமாக இருப்பதால், நான் உயிருடன் இருக்கிறேனா இல்லையா என்பதை அவை சோதித்துப் பார்க்கின்றன. நான் சும்மா இருந்தால் அவை என்னை விட்டுப் போய்விடும். ஆனால் நீ வந்து அவற்றை விரட்ட முயன்றால், அவை பயந்து போய் என்னைத் தாக்கிவிடக்கூடும்," என்று கூறியது.
சோமுவின் பொறுமையைக் கண்டு கத்தி வியந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, சோமுவின் உடல் வலி குறைந்தது, மெல்ல மெல்ல எழுந்து நடக்கத் தொடங்கியது. பொறுமையால் சோமு அந்தத் துன்பத்தைத் தாண்டி வந்தது.
பாடம்
கடினமான காலங்களில் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்தால், பெரிய ஆபத்துகளில் இருந்து தப்பிக்கலாம்.
