ஒரு அழகான பசுமையான மலைப்பகுதியில், ஒரு பெரிய ஆடு தன் நான்கு குட்டி ஆட்டுக்குட்டிகளுடன் வசித்து வந்தது. அந்த ஆடு மிகவும் அன்பானது, அதே சமயம் மிகவும் புத்திசாலியும் கூட. தன் குட்டிகளுக்கு எப்போதும் ஆபத்தான விலங்குகளைப் பற்றி எச்சரிக்கும். "எப்பவும் கூட்டமாகச் செல்லுங்கள், தெரியாதவர்களிடம் பேசாதீர்கள்" என்று அடிக்கடி சொல்லும்.
ஒரு மாலை நேரத்தில், குட்டி ஆடுகள் அனைத்தும் புல்வெளியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. ஆடுகள் அனைத்தும் ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால், சின்னஞ்சிறு ஆட்டுக்குட்டி ஒன்று மட்டும் ஒரு அழகான வண்ணத்துப் பூச்சியைத் துரத்திக்கொண்டே, கூட்டத்திலிருந்து விலகி ஒரு அடர்ந்த புதருக்கு அருகில் வந்துவிட்டது.
அங்கே ஒரு நரி மறைந்திருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நரிக்கு மிகவும் பசியாக இருந்தது. அது குட்டி ஆட்டைப் பார்த்ததும், மிக மென்மையான குரலில், "அடடா! எவ்வளவு அழகான ஆட்டுக்குட்டியே! நீ ஏன் தனியாக இருக்கிறாய்? என்னுடன் வா, அந்தப் பெரிய மரத்தடியில் நிறைய இனிப்பான பழங்கள் மற்றும் தேன் இருக்கும். நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்!" என்று ஆசை காட்டியது.
நரியின் இனிமையான பேச்சைக் கேட்ட ஆட்டுக்குட்டி முதலில் ஆச்சரியப்பட்டது. அது நரியுடன் செல்லலாம் என்று நினைத்தது. ஆனால், திடீரென்று அதன் அம்மா சொன்ன ஒரு முக்கியமான விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது: "அந்நியர்களின் இனிமையான பேச்சைக் கேட்டு ஏமாறாதே!"
நரி எவ்வளவு அழகாகப் பேசினாலும், அது ஒரு ஏமாற்றுக்காரன் என்பதை ஆட்டுக்குட்டி உணர்ந்து கொண்டது. பயந்துபோன ஆட்டுக்குட்டி, அங்கிருந்து வேகமாக ஓடிச் சென்று தன் அம்மாவிடம் நடந்ததைக் கூறியது.
அம்மா ஆடு தன் குட்டியை அணைத்துக் கொண்டது. "மிகவும் புத்திசாலியாகச் செய்தாய் கண்ணே! அந்த நரி உன்னைத் தின்றுவிடப் பார்த்தது. நீ என் அறிவுரையைக் கேட்டதால் இன்று உயிர் பிழைத்தாய்" என்று அன்போடு கூறியது. அன்று முதல், அந்த ஆட்டுக்குட்டி எப்போதும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாகவே விளையாடத் தொடங்கியது.
பாடம்
அந்நியர்களின் போலித் தனமான பேச்சைக் கண்டு ஏமாறக்கூடாது.
