ஒரு அழகான பண்ணையில் சோமு என்ற விவசாயி இருந்தார். அவரிடம் நிறைய ஆடுகள் இருந்தன. அந்த ஆடுகள் மிகவும் அமைதியானவை. இரவில் காட்டு விலங்குகள் வராமல் காக்க சோமு ஒரு புத்திசாலி நாயை வளர்த்தார். அந்த நாயின் பெயர் 'மணி'.
மணி தன்னை ஒரு மிக முக்கியமான வீரனாக நினைத்துக் கொண்டது. 'இந்த பண்ணையின் பாதுகாப்பு என் கையில் இருக்கிறது, நான் இல்லையென்றால் இந்த ஆடுகள் ஆபத்தில் சிக்கிவிடும்' என்று எப்போதும் தற்பெருமை கொள்ளும்.
ஒரு நாள் காலை, சோமு ஆடுகளுக்குத் தேவையான புல் மற்றும் தானியங்களை ஒரு பெரிய மூட்டையாகக் கொண்டு வந்து போட்டார். ஆடுகள் பசியோடு இருந்தன. சோமு வேலையை முடித்துவிட்டு சற்றுத் தூரத்திற்குச் சென்றார்.
அப்போது மணி, அந்தத் தானிய மூட்டையின் நடுவே ஏறி அமர்ந்து கொண்டது. ஆடுகள் பசியால் கத்தத் தொடங்கின. மணி அவற்றை நோக்கி, 'நில்லுங்கள்! நான் இங்கே காவல் காத்துக் கொண்டிருக்கும்போது நீங்கள் சத்தமாகச் சாப்பிடக்கூடாது. நான் அனுமதித்தால் மட்டுமே நீங்கள் உண்ணலாம்!' என்று அதிகாரத் தோரணையில் குறைத்தது.
ஆடுகள் பயந்து போய் ஓரமாக நின்றன. சிறிது நேரம் கழித்து சோமு திரும்பி வந்தபோது, ஆடுகள் பசியால் வாடி இருப்பதையும், மணி தானிய மூட்டையின் மேல் அமர்ந்து அதிகாரம் செய்வதையும் பார்த்தார். சோமுவுக்கு மிகுந்த கோபம் வந்தது. 'உன் வேலை பாதுகாப்பது, ஆடுகளுக்குத் தடை விதிப்பது அல்ல!' என்று கூறி, மணியை அங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தார். மணி தனது தவறை உணர்ந்து வருந்தியது.
மணி தனது கடமையை மட்டும் செய்யாமல், தேவையில்லாமல் அதிகாரத்தைக் காட்ட முயன்றதால் தனது மரியாதையை இழந்தது.
பாடம்
நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பை மட்டும் சரியாகச் செய்ய வேண்டும்; அதிகாரத்தைத் தேடக்கூடாது.
