ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு ஏழை விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். ஒருமுறை அவனது பயிர்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போனதால், அவனுக்குக் கடும் பணக்கஷ்டம் ஏற்பட்டது. தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற, அவனிடம் இருந்த ஒரே சொத்தான ஒரு பெரிய ஆட்டை விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்கத் தீர்மானித்தான்.
சோமுவும் அவனது தம்பியும் அந்த ஆட்டை அழைத்துக்கொண்டு சந்தைக்குப் புறப்பட்டனர். வழியில் ஒரு வழிப்போக்கர் அவர்களைப் பார்த்து, "ஏன் தம்பி, ஆடு இவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறதே! நீங்கள் இருவரும் ஏன் நடந்து செல்கிறீர்கள்? உங்கள் தம்பி மட்டும் ஆட்டின் மீது அமர்ந்து கொண்டு வரலாம்" என்றார். சோமுவும் தன் தம்பியின் சிரமத்தைக் குறைக்க நினைத்து, தம்பியை ஆட்டின் மீது ஏற்றிவிட்டுத் தான் நடந்து சென்றான்.
சிறிது தூரம் சென்றதும், மற்றொரு மனிதர் அவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்தார். "என்ன தம்பி, உன் தம்பி ஆட்டின் மீது அமர்ந்து வருகிறான், ஆனால் நீ நடந்து செல்கிறாயே! இது முறையா?" என்று கேட்டார். இதைக் கேட்ட சோமு, தம்பியை இறக்கிவிட்டுத் தான் ஆட்டின் மீது அமர்ந்து கொண்டு தம்பியை நடக்கச் சொன்னான்.
அடுத்து ஒரு வயதான பாட்டி அவர்களைப் பார்த்தார். "பெரியவர்களே, உங்களுக்குத் தான் பொறுப்பு அதிகம். நீங்கள் இருவரும் ஆட்டின் மீது அமர்ந்து கொண்டு, அந்தச் சிறுவனை நடக்க வைப்பீர்களா?" என்று கண்டித்தார். இப்போது சோமுவும் அவன் தம்பியும் ஆட்டின் மீது அமர்ந்து கொண்டு சென்றனர்.
இறுதியாக ஒரு முதியவர் அவர்களைக் கண்டு வருத்தப்பட்டார். "உலகமே மாறிவிட்டது! இரண்டு பேருமே ஆட்டின் மீது அமர்ந்து கொண்டு செல்கிறீர்களே, உங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லையா?" என்றார். இதனால் குழப்பமடைந்த சோமுவும் அவன் தம்பியும், "அப்படியென்றால் ஆட்டைத் தூக்கிக்கொண்டு நடப்பதா?" என்று யோசித்தார்கள்.
அவர்கள் ஒரு யோசனை செய்தார்கள். ஒரு நீண்ட மரக்கட்டையை ஆட்டின் வயிற்றுக்கு அடியில் வைத்து, ஆட்டைத் தலைகீழாகத் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் ஒரு சிறிய ஓடையைக் கடக்கும்போது, ஆடு பயந்து ஒரு குதி போட்டது. அந்தத் திடீர் அசைவில், மரக்கட்டையைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த தம்பியின் கை நழுவிவிட்டது. ஆடு ஓடையின் வேகமான நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. மற்றவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுத் தன் சுய புத்தியைப் பயன்படுத்தாமல் இருந்ததால், சோமுவின் ஒரே சொத்தையும் அவன் இழந்துவிட்டான்.
