ஒரு அடர்ந்த காட்டில் வீரமான சிங்கம் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. அந்தச் சிங்கத்திற்குத் தான் காட்டின் நீதிபதி என்ற பெருமை இருந்தது. ஒரு நாள் மதிய வேளையில், சிங்கம் ஒரு மரத்தடியில் நிழலில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று, புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு சத்தம் கேட்டது. ஒரு பசியுள்ள ஓநாய், ஒரு சிறிய ஆட்டுக்குட்டியைத் துரத்திப் பிடித்துக்கொண்டு வேகமாக ஓடியது. அந்த ஆட்டுக்குட்டி பயத்தில் கத்தியது. ஓநாய் அந்த ஆட்டைத் தன் பலத்தோடு இழுத்துச் செல்ல முயன்றது.
இதைப் பார்த்த சிங்கம், உடனே எழுந்து ஓடிச் சென்று தன் கர்ஜனையால் ஓநாயைத் தடுத்தது. சிங்கம் தனது வலிமையால் ஓநாயைத் தள்ளிவிட்டு, ஆட்டுக்குட்டியைப் பாதுகாப்பாக மீட்டது. ஆட்டுக்குட்டி பயமின்றி சிங்கத்தின் அருகில் நின்றது.
இதனால் ஆத்திரமடைந்த ஓநாய், சிங்கத்தைப் பார்த்து ஆவேசமாகக் கத்தியது, "ஏய் சிங்கமே! நான் வேட்டையாடிய உணவை நீ ஏன் திருடுகிறாய்? இது என்னுடைய சொத்து!"
சிங்கம் அமைதியாகச் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டது, "இந்த ஆடு உனக்குச் சொந்தமானதா? நீ இதை வளர்த்தாயா? அல்லது ஒரு மேய்ப்பன் உனக்குக் கொடுத்தானா?"
ஓநாயால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. தான் திருடியது தவறு என்று தெரிந்தும், தன் மானத்தைக் காக்க, "இது என் உணவு!" என்று முணுமுணுத்தபடி அங்கிருந்து கோபத்துடன் ஓடிப் போனது. சிங்கம் அந்த ஆட்டுக்குட்டியைப் பாதுகாப்பாகக் காட்டில் உள்ள மேய்ப்பன் இருக்கும் பகுதிக்குக் கொண்டு சேர்த்தது.
சிங்கத்தின் நீதியைப் பார்த்த மற்ற விலங்குகள், தவறு செய்பவர்கள் ஒருபோதும் வெற்றி பெற முடியாது என்பதைப் புரிந்து கொண்டன.
பாடம்
தவறான வழியில் பெறப்படும் வெற்றி நிலைக்காது.
