சுட்டெரிக்கும் வெயில் அடித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு மதிய வேளையில், சோமு என்ற வணிகர் ஒரு கிராமத்தைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாதையில் மரங்கள் ஏதுமின்றி, மணல் பரப்பானது தகித்துக் கொண்டிருந்தது. நீண்ட தூரம் நடந்ததால் சோமு மிகவும் களைப்படைந்தார். அப்போது, அங்கிருந்த ஒரு மாடு உரிமையாளரிடம் ஒரு மாட்டை வாடகைக்கு எடுத்தார். அந்த மாடு மெல்ல மெல்ல நடந்து சென்றது.
மாட்டின் உரிமையாளரும் சோமுவுடன் சேர்ந்து நடந்து சென்றார். பல மணிநேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, வெயிலின் கொடுமையால் சோமுவுக்குத் தலைசுற்றத் தொடங்கியது. தாகமும் சோர்வும் அவரை வாட்டின. சுற்றிலும் நிழல் தரக் காடுகள் இல்லை. அப்போது, அந்த மாடு ஒரு சிறிய நிழலைத் தந்து கொண்டிருந்தது. சோமு உடனே அந்த மாட்டின் நிழலில் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கத் தொடங்கினார்.
இதைப் பார்த்த மாட்டின் உரிமையாளருக்கும் கடும் சோர்வு ஏற்பட்டது. அவரும் அந்த நிழலில் அமர விரும்பினார். ஆனால், சோமு அவரைத் தடுக்க முயன்றார். "நான் இந்த மாட்டைத் தந்து உங்கள் பயணத்திற்கு உதவியாக இருக்கிறேன், ஆனால் அதன் நிழல் எனக்குச் சொந்தமானது!" என்று சோமு கத்தினார்.
இதைக் கேட்ட உரிமையாளர் ஆத்திரமடைந்தார். "நீ மாட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருக்கலாம், ஆனால் அதன் நிழலைத் தர நான் ஒப்பந்தம் செய்யவில்லை!" என்று சண்டையிட்டார். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் கத்திக் கொண்டு வாக்குவாதத்தில் மூழ்கியபோது, கவனக்குறைவாக இருந்த அந்த மாடு, சத்தத்தைக் கேட்டு பயந்து அங்கிருந்து ஓடிவிட்டது. இறுதியில், சண்டையிட்ட இருவருக்கும் மாடும் கிடைக்கவில்லை, நிழலும் கிடைக்கவில்லை. இருவரும் வெயிலில் நின்றே தவித்தனர்.
பாடம்
தேவையற்ற பிடிவாதமும் சண்டையும் இருப்பதை விடக் குறைவான நன்மையையே தரும்.
