அடர்ந்த காட்டில் ஒரு பெரிய கொண்டாட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது. காட்டின் தலைவன், கம்பீரமான சிங்கம், தனது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தது. அனைத்து விலங்குகளும் குகைக்கு முன்னால் திரண்டு வந்து, சுவையான கனிகளும் பழங்களும் சாப்பிட்டு மகிழ்ந்தன.
சிறிது நேரத்தில், சுட்டி குரங்கு ஒன்று மரக்கிளையின் மீது ஏறி மிக அழகாகத் துள்ளிக்குதித்து நடனமாடத் தொடங்கியது. அதன் சுறுசுறுப்பைக் கண்டு மற்ற விலங்குகள் கைதட்டிச் சிரித்து உற்சாகமடைந்தன.
ஆனால், அங்கு இருந்த பெரிய யானைக்கு மட்டும் அந்த குரங்கைப் பார்த்ததும் உள்ளுக்குள் பொறாமை ஏற்பட்டது. 'எல்லாரும் அந்தச் சிறிய குரங்கைத் தான் பார்க்கிறார்களே! நானும் ஆடுவேன், என்னைப் பார்த்தால் அனைவரும் வியப்பார்கள்' என்று அது நினைத்தது.
உடனே அந்த யானை தனது பெரிய கால்களைத் தூக்கி ஆட்டத் தொடங்கியது. ஆனால், அதன் நடனம் பார்ப்பதற்கு மிகவும் விசித்திரமாகவும், தள்ளாடியும் இருந்தது. சிங்கம் மெதுவாக, 'நண்பனே, உன் நடனம் போதும், இப்போது மற்றவர்கள் ஓய்வெடுக்கட்டும்' என்று அன்புடன் சொன்னது.
ஆனால், புகழ்ச்சியை எதிர்பார்த்த அந்த யானை கேட்கவில்லை. அது இன்னும் வேகமாகத் தள்ளாடியபடி ஆடியது. ஆடும்போது அதன் பெரிய உடல் மற்ற விலங்குகளைத் தெரியாமல் மோதியது. சில சிறிய விலங்குகள் பயந்து ஓடின, சில அதன் காலடியில் சிக்கின. இறுதியில், ஆவேசமாக ஆடிய அந்த யானை, நிலைதடுமாறி ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் விழுந்து தவித்தது. அதன் தற்பெருமையால் மற்ற விலங்குகள் பயந்து ஒதுங்கியது.
கொண்டாட்டம் முடிந்து அனைவரும் உணவு உண்ணத் தயாரானபோது, அந்தத் தற்பெருமை கொண்ட யானை தனக்குக் கிடைத்த மரியாதையைத் தானே இழந்துவிட்டதை உணர்ந்து வருத்தப்பட்டது.
பாடம்
பொறாமையும் தற்பெருமையும் ஒருவரைத் தனிமைப்படுத்தும்.
