ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் மற்றும் மகிழ் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள், ஆனால் சிறு சிறு விஷயங்களுக்கு அடிக்கடி விவாதிப்பார்கள். ஒரு நாள் மாலை, அவர்கள் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு பெரிய விவாதம் தொடங்கியது.
"கடவுள் என்று யாரும் இல்லை, அவர் வெறும் கற்பனைதான்!" என்று கவின் திடீரென்று கூறினான்.
மகிழ் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். "அப்படி எப்படிச் சொல்கிறாய் கவின்? கடவுள் இல்லையென்றால் இந்த உலகம் எப்படி இயங்கும்?"
"பாரு மகிழ், இந்த உலகத்தில் எவ்வளவு துன்பங்கள்! ஏழைகள் உணவின்றித் தவிக்கிறார்கள், நோயுற்றவர்கள் வலியால் துடிக்கிறார்கள். கடவுள் இருந்திருந்தால் இவ்வளவு கஷ்டங்களை அனுமதிக்க மாட்டாரே!" என்று கவின் கோபமாகச் சொன்னான்.
மகிழ் அமைதியாகச் சிந்தித்தான். அப்போது அவர்கள் வழியாக ஒரு முதியவர் நடந்து சென்றார். அவர் தலைமுடி முழுவதும் நரைத்து, மிகவும் பலவீனமாகத் தெரிந்தார். மகிழ் கவினிடம் மெதுவாகச் சொன்னான், "கவின், நீ சொல்வது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அந்த முதியவரின் முடியைப் பார். அவர் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்து, எவ்வளவு அனுபவங்களைக் கடந்து வந்திருப்பார்?"
கவின் குழப்பமடைந்தான். மகிழ் தொடர்ந்தான், "கடவுள் என்பது வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்து ஒரு மந்திரக்கோலால் கஷ்டங்களை நீக்குபவர் அல்ல. ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் சோதனைகளைச் சந்திக்கும்போது, அந்தத் துன்பத்தைத் தாங்கும் மனவலிமையையும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் கருணையையும் அவனுக்குள் கொடுப்பவரே கடவுள். அந்தத் தைரியமும், அன்பும் இருக்கும் இடமெல்லாம் கடவுள் இருக்கிறார்."
கவின் மெதுவாக யோசித்தான். தான் பார்த்த ஏழைகளுக்கு உதவும் மற்ற மனிதர்களையும், நோயுற்றவர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளும் செவிலியர்களையும் இப்போது நினைத்துப் பார்த்தான். கடவுள் என்பது ஒரு உருவமாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் மனிதர்களிடம் இருக்கும் நற்பண்புகளில் அவர் இருப்பதை கவின் உணர்ந்தான். அவனது கோபம் மறைந்து, ஒரு தெளிவான புன்னகை வந்தது.
பாடம்
மனிதர்களிடம் இருக்கும் அன்பு மற்றும் கருணையே கடவுளின் வடிவம்.
