அரசன் ஆரியனின் உண்மையான சக்தி

முன்னொரு காலத்தில், ஆரியன் என்ற ஒரு இளவரசன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு விசித்திரமான நீல நிறக் கல் இருந்தது. அந்த கல்லைத் தொட்டாலே போதும், மக்களுக்குத் தேவையான உணவு, உடை மற்றும் மருந்துகள் தானாகவே உருவாவன. ஆரியன் அந்தப் பொருள்களை மக்களுக்குக் கொடுத்து அவர்களைக் கவனித்துக் கொண்டான். ஆனால், ஒரு நாள் அந்த நீலக் கல் காணாமல் போனது.

தன் மந்திரக் கல்லைத் தேடி ஆரியன் அடர்ந்த காட்டிற்குள் சென்றான். அங்கு ஒரு வயதான ஆந்தை மரக்கிளையில் அமர்ந்து அவனைப் பார்த்தது. "இளவரசரே, ஏன் இவ்வளவு கவலையோடு இருக்கிறீர்கள்?" என்று ஆந்தை கேட்டது.

"என் மந்திரக் கல் தொலைந்துவிட்டது. அது இல்லையென்றால் என்னால் மக்களுக்கு உதவ முடியாது. அவர்கள் பசியோடு இருப்பார்கள், நோயாளிகளுக்கு மருந்து கொடுக்க முடியாது," என்று ஆரியன் வருத்தத்துடன் கூறினான்.

ஆந்தை மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, "இளவரசரே, அந்தப் பொருள்களைக் கொடுப்பதற்கு உங்களுக்கு ஒரு கல் தேவையா? உங்கள் கைகளும், உங்கள் அன்பும், உங்கள் அறிவும் இல்லையா?" என்று கேட்டது. ஆரியன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். உண்மையை உணர்ந்தான். மந்திரக் கல் இல்லாமலே மக்களுக்காகச் செயல்பட முடியும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

அன்று முதல் ஆரியன் மாறினான். அவன் அரண்மனையை விட்டு வெளியே வந்து மக்களுடன் கலந்தான். ஒருமுறை காட்டில் காயமடைந்த ஒரு குட்டி மானைக் கண்டான். மந்திரம் இன்றி, தன் கைகளால் அதன் காயத்தைப் பதப்படுத்தி, மருந்துகளைத் தேடி வந்து அதற்கு உதவி செய்தான். முதியவர்களின் சுமைகளைத் தூக்கிக் கொடுத்தான், ஏழைக் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தான். அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் மந்திரத்தை விட அதிக அன்பு இருந்தது.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, அரண்மனைத் தோட்டத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய குளத்தில் ஏதோ ஒன்று மின்னியதைக் கண்டான். அருகில் சென்று பார்த்தபோது, காணாமல் போன அந்த நீலக் கல் தண்ணீரில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. ஆரியன் அதை எடுத்தவுடன், கல் பேசத் தொடங்கியது. "ஆரியன், நீ மந்திரம் இன்றித் தான் உண்மையான மனிதாபிமானத்தைக் காட்டியிருக்கிறாய். இது ஒரு சோதனை. கடவுள் உன்னைச் சோதித்தார். நீ மந்திரத்தை விட மேலான குணத்தைப் பெற்றுவிட்டாய்," என்று கூறியது.

அந்தக் கல் இப்போது ஆரியனின் அன்பினால் இன்னும் அதிக சக்தி பெற்றது. ஆரியன் அந்த மந்திர சக்தியையும், தன் அன்பையும் கொண்டு ஒரு சிறந்த அரசனாகத் திகழ்ந்தான்.

பாடம்

உதவி செய்ய மந்திரங்கள் தேவையில்லை, அன்பும் செயல்களுமே போதுமானது.