நீல நிறக் கடலின் ஆழத்தில், பவளப்பாறைகளால் சூழப்பட்ட ஒரு அழகான சாம்ராஜ்யம் இருந்தது. அங்கு மல்லிகா என்ற இளைய கடற்கன்னி வசித்து வந்தாள். அவளுக்குக் கடலின் ரகசியங்கள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், அவளது பாட்டி அவளை அழைத்து, "மல்லிகா, நீ இப்போது வளர்ந்துவிட்டாய். கடலுக்கு அப்பால் ஒரு உலகம் இருக்கிறது. அங்கு மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் துணையாகத் தண்ணீர் தேவை, ஆனால் அவர்களால் நீண்ட நேரம் கடலில் இருக்க முடியாது," என்று விளக்கினார்.
மல்லிகா மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கடலின் மேற்பரப்பிற்குச் சென்றாள். ஒரு பாறையின் மீது அமர்ந்து அலைகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய கப்பல் வருவதைக் கண்டாள். அந்தப் கப்பலில் ஒரு இளவரசன் மகிழ்ச்சியாகப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தான். மல்லிகா அவனைக் கண்டதும், அவனது நட்பு தனக்கு வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள்.
திடீரென்று வானம் இருண்டது. ஒரு பயங்கரமான புயல் வீசத் தொடங்கியது. அலைகள் கப்பலைத் தாக்கின, கப்பல் மெல்ல மெல்லத் தலைகீழாகத் திரும்பியது. கப்பலில் இருந்தவர்கள் அலறினர். மல்லிகா யோசிக்காமல் கடலுக்குள் பாய்ந்தாள். ஒருவன் தண்ணீருக்குள் மூழ்கிப் போவதைக் கண்டாள். அவன் வேறு யாரும் இல்லை, அந்த இளவரசன் தான்! மல்லிகா தனது முழு பலத்தையும் திரட்டி, அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு கரைக்கு அருகில் கொண்டு வந்தாள்.
அப்போது, மற்றொரு நாட்டு இளவரசியின் கப்பல் அங்கு வந்தது. அந்த இளவரசி இறங்கி வந்து, மயக்க நிலையில் இருந்த இளவரசனைப் பார்த்துத் திகைத்தாள். மல்லிகா மறைந்து நின்று பார்த்தபோது, அந்த இளவரசி இளவரசனைத் தூக்கித் தனது கப்பலுக்குக் கொண்டு செல்வதைப் பார்த்தாள். மல்லிகாவின் இதயம் கனத்தது. தான் உயிரைக் கொடுத்துக் காப்பாற்றியவன், வேறொரு பெண்ணுடன் செல்வதைப் பார்க்க அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை.
அப்போது ஒரு முதிய கடல் தேவதை அங்கு தோன்றினாள். "துயரப்படாதே மல்லிகா, நீ மனிதனாக மாற விரும்பினால், இந்தத் தங்கக் குவளையில் உள்ள நீரை அருந்து. ஆனால் நினைவில் கொள், இது ஒரு மாற்றமே தவிர, நிரந்தரமான வாழ்க்கை அல்ல," என்றாள். மல்லிகா ஆத்திரத்திலும் சோகத்திலும் அந்த நீரை அருந்தினாள். அடுத்த நொடி, அவளது வால் மறைந்து அழகான கால்கள் வந்தன.
மல்லிகா மனித உடலோடு கடற்கரைக்கு வந்தபோது, அங்கு ஒரு பெரிய விழா நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த இளவரசனுக்கும் அந்த இளவரசிக்கும் திருமணம் நடக்கவிருந்தது. மல்லிகா இதைப் பார்த்து அழத் தொடங்கினாள். அப்போது அவளது சகோதரிகள் கடலில் இருந்து வந்து அவளை எச்சரித்தனர். "மல்லிகா, ஒரு மனிதனின் மேல் காட்டிய ஆசை உன்னைத் தவறான பாதைக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டது. அவன் உன்னைப் பற்றித் தெரியாமல் மற்றவளுடன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான். நீ ஏன் அவனைக் காயப்படுத்த வேண்டும்?" என்று கேட்டனர்.
மல்லிகா ஒரு கத்தியை எடுத்து இளவரசனைத் தாக்கத் துணிந்தாள். ஆனால், அந்த இளவரசி மல்லிகாவை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். "அடடா! நீதான் அந்த நாள் என்னைச் சமுத்திரத்திலிருந்து மீட்ட நாயகி! உன்னைத் தேடித் தேடி அலைந்தோம்," என்று கூறி மல்லிகாவை அன்போடு வரவேற்றாள். இளவரசனும் மல்லிகாவின் தியாகத்தைப் புரிந்து கொண்டான்.
மல்லிகா தன் தவறை உணர்ந்தாள். "மனிதர்களிடம் அன்பும் நன்றியும் இருக்கிறது, ஆனால் என் உலகம் கடல்தான்," என்று கூறி, கத்தியை நீரோட்டத்தில் வீசிவிட்டுத் தனது கடலையே நோக்கித் திரும்பினாள். அவள் மீண்டும் கடற்கன்னியாக மாறியபோது, அவளது தந்தை அவளைத் தழுவி, "உயிரைக் கொடுத்தும் பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காமல், மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு உன் தவறை உணர்ந்த உனது உயர்ந்த குணமே உனது உண்மையான அழகு," என்று பாராட்டினார்.
