ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கே நிலா மற்றும் அவளது தங்கை மீனா என்ற இரு சிறுமிகள் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தனர். நிலாவிற்கு ஒரு விசித்திரமான குறை இருந்தது; அவளுக்கு அடிக்கடி விஷயங்களை மறந்துவிடும். ஒருமுறை சொன்னதை அடுத்த நிமிடம் மறந்துவிடுவாள். இதனால் அவர்கள் இருவருக்கும் அன்றாட உணவைக் கூடச் சேர்த்துப் பெறுவது பெரும் போராட்டமாக இருந்தது.
ஒரு நாள், காட்டில் கிடைக்கும் கொட்டைகளைத் தேடி நிலா காட்டிற்குள் சென்றாள். தாகத்திற்காக ஒரு சிறிய மண் குடத்தை மட்டும் எடுத்துச் சென்றாள். காட்டின் வெப்பத்தில் நிலா மிகவும் களைப்படைந்து, தாகத்தால் தவித்தபோது, தன் குடத்திலிருந்து கொஞ்சம் தண்ணீரைத் தான் குடிக்கத் தொடங்கினாள். அப்போது, ஒரு வயதான பாட்டி களைப்புடன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருப்பதை அவள் கண்டாள். பாட்டி மிகவும் தாகத்துடன் இருப்பதை உணர்ந்த நிலா, தன் தாகத்தைத் தள்ளி வைத்துவிட்டு, அந்தப் பாட்டிக்குத் தன் குடத்திலிருந்து தண்ணீர் கொடுத்தாள்.
திடீரென்று ஒரு அதிசயம் நடந்தது! அந்தப் பாட்டி மறைந்து, ஒரு பிரகாசமான ஒளி தோன்றியது. அந்த ஒளியிலிருந்து ஒரு அழகான தேவதை வெளிப்பட்டாள். நிலாவின் இரக்க குணத்தைக் கண்டு வியந்த தேவதை, அவளிடம் ஒரு சிறிய செம்புப் பானையைக் கொடுத்தாள். "நிலா, இது ஒரு மந்திரப் பானை. நீ எதைப்பற்றி நினைத்து ஒரு மந்திரம் சொன்னால், அது இந்தத் தட்டில் வந்து சேரும். அதேபோல், எப்போது இந்தத் தட்டில் உணவு வருவதை நிறுத்த வேண்டுமோ, அப்போது மற்றொரு மந்திரத்தைச் சொன்னால் அது நின்றுவிடும்," என்று தேவதை கூறினாள்.
நிலா மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்கு வந்து மீனாவிடம் நடந்ததைக் கூறினாள். இருவரும் பசியுடன் இருந்ததால், "சுவையான உணவுகள் வரட்டும்" என்று மந்திரம் சொன்னார்கள். உடனே பானையிலிருந்து பலவகை உணவுகள் வரத் தொடங்கின. ஆனால், மீனா அந்தப் பானையை நிறுத்த வேண்டிய இரண்டாவது மந்திரத்தை நிலாவிடம் சொல்ல மறந்துவிட்டாள். நிலாவின் மறதி காரணமாக, பானையிலிருந்து உணவு வந்துகொண்டே இருந்தது.
அதைப் பார்த்த நிலாவும் மீனாவும் பயப்படாமல், கிராமத்தில் உள்ள பசியோடு இருந்த மற்றவர்களையும் அழைத்து உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அப்போது, ஒரு முதியவர் அங்கே வந்து, "என் கிராமத்தில் உள்ள பல குழந்தைகள் பசியால் வாடுகிறார்கள்," என்று வருத்தத்துடன் கூறினார். நிலா மற்றும் மீனா தயக்கமின்றி அந்த மந்திரப் பானையையும், அதை நிறுத்த வேண்டிய மந்திரத்தையும் அந்த முதியவரிடம் கொடுத்துவிட்டு, "இதை வைத்து உங்கள் குழந்தைகளின் பசியைப் போக்குங்கள்," என்று கூறினர்.
அவர்கள் செய்த தியாகத்தைக் கண்டு தேவதை மீண்டும் தோன்றினாள். "உங்களிடம் இருக்கும் ஒரே சொத்தை ஏன் மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்தீர்கள்?" என்று தேவதை கேட்டபோது, "பசி என்பது ஒரு பெரிய வலி. அது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது," என்று நிலா கூறினாள். நிலாவின் அன்பையும், தியாகத்தையும் மெச்சிய தேவதை, அந்தப் பானையை மீண்டும் அவர்களிடம் கொடுத்ததுடன், நிலாவின் மறதி நோயையும் குணப்படுத்தினாள். அன்று முதல் அந்தச் சகோதரிகளும் அந்தப் பானையும் அந்த கிராமத்தின் பசியைப் போக்கியது.
பாடம்
பிறருக்கு உதவும் குணமே உண்மையான செல்வம்.
