ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கஜபதி என்ற ஒரு பெரிய யானை வாழ்ந்து வந்தது. தான் மிகவும் வலிமையானவன் என்ற அகங்காரத்தில், கஜபதி மற்ற விலங்குகளை எப்போதும் கேலி செய்து வந்தது. ஒரு நாள், அந்தப் பாதையில் ஒரு சிறிய எறும்புப் பட்டாளம் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகத் தங்களது உணவுத் தேடலில் ஈடுபட்டிருந்தது. கஜபதி அவற்றைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தது. 'இவ்வளவு சிறிய உயிரினங்கள் எதற்கு இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டது.
தன்னுடைய துதிக்கையில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து, அந்த எறும்புகள் சேமித்து வைத்திருந்த உணவின் மீது பீய்ச்சி அடித்தது. எறும்புகள் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்த உணவு அனைத்தும் நனைந்து வீணானது. எறும்புகள் மிகவும் வருத்தமடைந்தன. எறும்புகளின் தலைவன், 'அமைதியாக இருங்கள், சரியான நேரத்தில் நாம் பாடம் புகட்டுவோம்' என்று கூறித் தன் கூட்டத்தை அமைதிப்படுத்தினான்.
சில நாட்கள் கழித்து, கஜபதி ஒரு மரத்தடியில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது, ஒரு சிறிய எறும்பு மெதுவாகத் தந்திரமாகத் தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது. அது கஜபதியின் நீண்ட துதிக்கைக்குள் நுழைந்து, அதன் மென்மையான பகுதியைத் தனது தாடையால் பலமாகத் கடிக்கத் தொடங்கியது.
திடீரென்று ஏற்பட்ட கடுமையான வலியால் கஜபதி அலறித் துடித்தது. 'யார் அது? யாராவது என் துதிக்கைக்குள் புகுந்து என்னை வதைக்கிறீர்கள்? தயவு செய்து வெளியே வாருங்கள்!' என்று கதறியது. எறும்பு வெளியே வந்ததும், 'உன் பலத்தால் எங்களைச் சிறுமைப்படுத்தினாய், இப்போது எங்கள் சிறிய உருவத்தால் உனக்குத் துன்பம் தருகிறோம்' என்று கூறியது.
கஜபதி தன் தவறை உணர்ந்து கண்ணீர் விட்டது. 'என்னை மன்னித்துவிடுங்கள், இனி ஒருபோதும் யாரையும் சிறுமைப்படுத்த மாட்டேன்' என்று கெஞ்சியது. எறும்புகள் அதைப் பொறுத்துக்கொண்டன. அன்று முதல் கஜபதி மற்ற விலங்குகளுடன் அன்பாக வாழத் தொடங்கியது.
பாடம்
உருவத்தைக் கண்டு யாரையும் எடைபோடக்கூடாது; பலம் என்பது மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவதல்ல.
